ยืนยันว่าเนื้อเรื่องไม่พังแล้ว ถังเจินก็รีบลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าแดงเรื่อ พลางพูดว่า "ฉันไปเล่นกับโรเบิร์ตก่อนนะ"
เธอไม่เคยสนิทชิดใกล้กับใครขนาดนี้มาก่อนตั้งแต่เด็ก ๆ! พอโตขึ้น กลับมากอดแก้มกันเล่นซะได้!
หลังจากถังเจินจากไป เหรินเหยียนจิงก็ใช้ปลายลิ้นดุนแก้มตัวเองเบา ๆ หน้านุ่มขนาดนี้ของที่รักเขา นุ่มจริง ๆ
แต่พอคิดถึงข้อมูลที่โจวซวี้ซือส่งมา เขาก็ลดเปลือกตาลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ทั้งคู่อยู่ในห้องแล็บต่ออีกสิบนาทีก็แยกย้ายกันกลับ
ระหว่างทางกลับคณะนิเทศศิลป์ เหรินเหยียนจิงทำเป็นถามออกไปอย่างไม่ตั้งใจ "ช่วงนี้คุณป้าเอวเคล็ดหรือเปล่า"
หืม? พระเอกรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?
แต่เรื่องนี้ถังเจินเคยเล่าให้เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนฟัง บางทีพวกเธออาจจะไปเล่าต่อให้คนอื่นอีกที
ในฐานะนักเรียนดาวเด่นของคณะนิเทศศิลป์ ถังเจินรู้ดีว่ามีคนจำนวนมากคอยจับตามองความเคลื่อนไหวของเธอ เรื่องนี้ถึงหูเหรินเหยียนจิงก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ
"เป็นค่ะ"
"หมอว่ายังไงบ้าง"
"ทายาที่แก้เคล็ดขัดยอกก็หายแล้ว"
เหรินเหยียนจิงพูด "พรุ่งนี้ผมไปเยี่ยมคุณป้าดีกว่า"
"ไม่ต้อง!"
ถังเจินตอบกลับเร็วเกินไป ตัดสินใจเด็ดขาดเกินไป รอยยิ้มที่มุมปากของเหรินเหยียนจิงค่อย ๆ จางหาย "ทำไมล่ะ"
ถังเจินก้มหน้าลงเล็กน้อย มือวางบนเข็มขัดนิรภัยด้านหน้า "ฉันว่ามันเร็วเกินไป จะเร็วขนาดไปพบพ่อแม่ของอีกฝ่ายได้ยังไง"
เหรินเหยียนจิงตอบรับเบา ๆ แล้วเปลี่ยนไปถามเรื่องอื่น "พรุ่งนี้มีเรียนเยอะไหม"