ถังเจินกับเหรินเหยียนจิงกำลังกินข้าวกันอยู่กลางทาง ก็มีสาวงามอารมณ์ดีคนหนึ่งเดินเข้ามา
สาวงามเดินมาหาพวกเขาอย่างชำนาญ ทักทายว่า "อีธาน ไม่เจอกันนานเลย"
สาวงามพูดภาษาต่างประเทศตลอดเวลา ประโยคนี้ยังพอฟังง่าย ถังเจินฟังพอรู้เรื่อง
ตอนแรกเธอยังนึกไม่ออกว่าอีธานคือใคร จนกระทั่ง 000 เตือน เธอถึงนึกขึ้นได้ว่านั่นคือชื่อภาษาอังกฤษของพระเอก
เหรินเยี่ยนหลี่เงยหน้ามอง ด้วยสีหน้าตกใจ "พี่ฮุยฮุย"
ไม่คิดว่าคนที่เพิ่งพูดถึงตอนบ่ายจะปรากฏตัวต่อหน้าต่อตา now
ลู่ฮุยดึงเก้าอี้จากโต๊ะข้างๆ มานั่ง แล้วเริ่มพูดคุยกับพวกเขาด้วยภาษาต่างประเทศ ส่วนใหญ่เธอมักจะคุยกับเหรินเหยียนจิง แต่เหรินเหยียนจิงตอบน้อยมาก ต่อให้ตอบก็เป็นเพียงคำสั้นๆ
ส่วนใหญ่เป็นเหรินเยี่ยนฝูกับเหรินเยี่ยนหลี่ที่ช่วยสร้างบรรยากาศ
ลู่ฮุยคุยไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ ก็ถามอย่างเกียจคร้าน "ผู้หญิงคนนั้นทำไมไม่พูดเลยล่ะ"
เหรินเหยียนจิงห่อเป็ดปักกิ่งให้ถังเจินหนึ่งชิ้น ไม่ได้ตอบอะไร ถังเจินก้มหน้ากินเงียบๆ แก้มทั้งสองข้างป่องๆ เหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย น่ารักมาก กินจนไม่แม้แต่จะเงยหน้า
บรรยากาศในงานชั่วขณะหนึ่งดูอึดอัด
ในฐานะเพื่อนเก่าแก่กันหลายปี เหรินเยี่ยนหลี่ไม่อยากให้ลู่ฮุยต้องเสียหน้าจนเกินไป จึงยิ้มแล้วพูดกับถังเจินว่า "พี่สะใภ้ พี่ฮุยฮุยเรียกเธออยู่นะ"
ถังเจินเงยหน้าอย่างงุนงง "เรียกฉันว่าอะไรนะ"
"พี่ฮุยฮุยถามว่าทำไมเธอไม่พูด"
ถังเจินเอียงคอ "ฉันฟังไม่เข้าใจ"
"what?"
"ห๊ะ?"
ประโยคบนเป็นคำถามของลู่ฮุย ประโยคล่างเป็นเสียงของเหรินเยี่ยนหลี่