ถังเจินทำหน้างงๆ "แต่...หนูไม่มีวีซ่า"
เหรินเหยียนจิงเงียบไป ปกติแล้ววีซ่าเป็นหน้าที่ของครูผู้ควบคุมทีม เขาไม่เคยต้องกังวลเรื่องนี้ ประเทศที่เขาไปคราวนี้ไม่รองรับการขอวีซ่าหน้างาน เขาอยากพาเธอไปด้วยมากเกินไป จนเผลอมองข้ามปัญหาวีซ่าไปโดยไม่รู้ตัว
"คราวหน้า คราวหน้าฉันจะพาเธอไปด้วยกัน"
ถังเจิน: ...
จริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องพาก็ได้นะ
-
แม้จะเหลือเวลาอีกหลายวันก่อนออกเดินทาง แต่เหรินเหยียนจิงก็ยังบอกล่วงหน้ากับลูกพี่ลูกน้องหญิงที่สนิทกันสองสามคน ให้ช่วยดูแลถังเจินตอนที่เขาไม่อยู่
เหรินเยี่ยนฝูรู้เรื่องเข้าแล้วหัวเราะจนแทบตาย "อาจิง แกยังต้องระวังพวกพี่น้องด้วยเหรอ?" เอาแต่ฝากฝังลูกพี่ลูกน้องหญิง แทบจะไม่พูดถึงเขาพี่ลูกพี่ลูกน้องผู้ชายเลยด้วยซ้ำ
ยังดีนะที่เขาให้เหรินเหยียนจิงยืมรถไปตั้งสองครั้ง
สุดท้ายพอมีเรื่องก็เอาแต่ฝากคนอื่น ลืมเขาไปไกลเลย
เหรินเหยียนจิงพูดเสียงเรียบ "แกเข้าใจก็แล้วกัน"
เหรินเยี่ยนฝูทุกครั้งที่คบใคร เขาจะคอยรักษาระยะห่างจากพี่สะใภ้ทุกคนอย่างจงใจ ไม่เคยเพิ่มเพื่อนในแชต ไม่เคยติดต่อกันเป็นการส่วนตัว
เช่นเดียวกัน เขาก็ไม่อยากให้พี่ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองกับแฟนสาวของตัวเองใกล้ชิดกันเกินไป
ไม่เหมาะสม
เวลาต่อมาผ่านไปเร็วมาก วันที่ดีเหรินเหยียนจิงกับเพื่อนร่วมทีมต้องเดินทางถึงประเทศก็มาถึง
วันนั้น ถังเจินไปส่งเครื่องบินพร้อมกับลูกพี่ลูกน้องหญิงคนหนึ่งของเหรินเหยียนจิง
ระหว่างทางไปสนามบิน พระเอกดูเหมือนมีอะไรจะพูด แต่สุดท้ายก็พูดได้แค่ประโยคเดียว "รอฉันกลับมานะ"
ส่งพระเอกขึ้นเครื่องแล้ว ถังเจินกับลูกพี่ลูกน้องหญิงของพระเอกก็ไปกินข้าวอร่อยๆ ด้วยกันหนึ่งมื้อ แล้วลูกพี่ลูกน้องก็ส่งเธอกลับโรงเรียน
ประเทศวายที่เหรินเหยียนจิงไปคราวนี้เวลาแตกต่างจากในประเทศ 8 ชั่วโมง บวกกับพระเอกยุ่งอยู่กับการแข่ง ทุกวันสองคนจึงได้แต่ติดต่อกันด้วยข้อความไม่กี่ข้อความ