วันนี้เหรินเหยียนจิงมาทั้งหมด 12 คน เป็นเพื่อนร่วมห้องแล็บ 6 คน เพื่อนร่วมห้อง 3 คน ส่วนอีกสองคนเป็นเพื่อนที่เข้ากันได้ดีในห้องเรียน
คนเยอะขนาดนี้ รถไม่พอ จึงปั่นจักรยานแบบใช้ร่วมกันกันมา
กลับก็ต้องปั่นจักรยานแบบใช้ร่วมกันกันไปแบบนั้นแหละ
แต่เสิ่นเฉวียนหลี่ไม่รู้ไปเอารถสามล้อไฟฟ้ามาจากไหนได้คันหนึ่ง เขาโบกมือเรียกพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง "มาๆๆ ใครจะนั่งท้ายรีบๆ ขึ้นมาได้แล้ว"
จางเหมี่ยนหัวเราะ "ไอ้หนู แกไปเอารถสามล้อไฟฟ้ามาจากไหนวะ?"
เสิ่นเฉวียนหลี่ "เรื่องนั้นแกไม่ต้องยุ่ง ฉันถามแกอย่างเดียวว่าจะนั่งมั้ย!"
จางเหมี่ยน "นั่งสิ! ต้องนั่งอยู่แล้ว!"
เหรินเหยียนจิงก็พาถังเจินขึ้นไปนั่งด้วย
จักรยานแบบใช้ร่วมกันไม่มีเบาะหลัง ถ้าจะปั่นก็ต้องคนละคัน แต่ถังเจินวันนี้ใส่ชุดกระโปรง
ถึงแม้เธอจะใส่กางเกงรัดรูปอุ่นๆ อยู่ข้างใน แต่ยังไงก็ไม่สะดวกอยู่ดี
รถสามล้อไฟฟ้าคันนี้ใหญ่พอสมควร สองข้างนั่งได้แปดคน ที่เหลืออีกสี่คนก็นั่งตรงกลางๆ ไป รถสามล้อคันหนึ่ง อัดแน่นไปด้วยสิบสองคน คนขับคือเสิ่นเฉวียนหลี่
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วถาม "พวกเราถ่ายรูปหมู่กันหน่อยมั้ย?"
จางเหมี่ยน "ถ่ายสิ!"
โอกาสแบบนี้หายาก จะไม่ถ่ายไว้ก็เสียดายแย่
เสิ่นเฉวียนหลี่ตะโกนเสียงดัง "ฉันจะนับ สาม สอง หนึ่ง พวกแกชูสองนิ้วพร้อมกัน เข้าใจมั้ย?"
ฟางเฟิ่งหัวเราะด่า "จะไม่เข้าใจได้ยังไง?"
"สาม..."
"สอง..."
วินาทีที่จะนับถึงหนึ่ง เหรินเหยียนจิงก็วางแขนลงบนไหล่ของถังเจิน แล้วเอนตัวเข้าหาเธอเล็กน้อย
อากาศปลายฤดูใบไม้ร่วง ถังเจินสัมผัสได้ถึงความร้อนของร่างพระเอกได้ในทันที
ไม่แปลกใจเลยที่ตอนนั้นที่ริมแม่น้ำเขาใส่แค่เสื้อไหมพรมสีดำตัวเดียวก็ไม่เป็นหวัด