ในขณะเดียวกัน ณ จุดเส้นชัยก็มีเสียงเชียร์และเสียงปรบมือดังกึกก้อง
ผลการแข่งขันวิ่ง 100 เมตรหญิงออกมาแล้ว
ถังเจินหันไปมอง ก็พบว่าคนที่ได้ที่หนึ่งคือนางเอกหลีหร่าน ในตอนนี้ เธอถูกรายล้อมด้วยเพื่อนร่วมห้อง เพื่อนนักเรียน และถึงแม้จะอยู่ห่างไกลขนาดนี้ ถังเจินก็ยังสังเกตเห็นเพื่อนสนิทของนางเอกอย่างลู่หยูได้
แต่ว่า ในนิยายไม่ได้บอกเลยนี่นาว่านางเอกเก่งกีฬาขนาดนี้?
ถังเจินกระแอมเบา ๆ เริ่มถ่วงเวลา อย่างน้อยก็ต้องรอจนกว่านางเอกจะออกจากลู่วิ่งเธอถึงจะปล่อยมือ "ว้าว คุณเดาได้ยังไงเนี่ย?"
น้ำเสียงแบบปลอบเด็กแบบนี้ทำให้เหรินเหยียนจิงหัวเราะเบา ๆ เขาให้ความร่วมมือ "ฟังจากเสียงของคุณก็จำได้แล้วไง"
ถังเจินเห็นว่านางเอกยังเดินตุ๊ย ๆ ออกจากลู่วิ่งอยู่ ก็เลยยังไม่ยอมปล่อยมือ "ว้าว คุณฉลาดสุด ๆ เลย สมกับเป็นหัวหน้าทีมฟิวเจอร์ของเรา เทพจิงที่ใคร ๆ ก็รู้จัก สุดยอดนักศึกษา แชมป์การแข่งขันหุ่นยนต์มหาวิทยาลัย!"
เสียงหวานหยดของเธอไหลรินไปในอากาศ ราวกับน้ำผึ้ง เปี่ยมไปด้วยความจริงใจและตั้งใจที่บางทีตัวเธอเองก็อาจไม่ทันสังเกต
"อืม"
เสิ่นเฉวียนหลี่ที่เดินมาทางนี้เพื่อตามตัวเหรินเหยียนจิงเข้าร่วมการแข่งขัน ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ หัวหน้าทีมไม่ตอบพี่สะใภ้ด้วยคำว่า "ไม่หรอก" "ก็พอใช้ได้" "ขอบคุณสำหรับคำชมนะ" แต่กลับตอบแค่ "อืม" สั้น ๆ แล้วรับคำชมนั้นไว้เฉย ๆ เลยเหรอ?
นี่มันคงจะเป็นอารมณ์ขันเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคู่รักสินะ?
ใช่ไหม?
น่าจะใช่นะ!
เขาไม่เข้าใจ
แต่เขารู้สึกทึ่งมาก
ที่แท้หัวหน้าทีมต่อหน้าพี่สะใภ้เป็นแบบนี้เหรอ?