คืนนี้ดอกไม้ไฟสวยงามมาก น่าเสียดายที่ฟ้าไม่เป็นใจ ผ่านไปไม่นานก็มีฝนตกลงมา
ฝนต้นฤดูหนาว ต่อให้เป็นแค่ฝนปรอยๆ ก็หนาวเย็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฝนที่เทลงมาอย่างหนักหน่วงนี้เลย
ถังเจินและเหรินเหยียนจิงต่างก็ไม่ได้พกร่มมา รถจอดอยู่ที่ลานจอดรถ ซึ่งอยู่ไกลมาก เหรินเหยียนจิงถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกทันที คลุมลงบนหัวของถังเจิน จากนั้นก็จับมือของเธอแล้ววิ่งออกไป
ทั้งสองคนวิ่งฝ่าสายฝนในยามค่ำคืน
หยดฝน ผู้คนที่สัญจรไปมา เสื้อคลุมที่ใช้กันฝน มือที่ประสานกัน ถักทอเป็นภาพที่งดงามน่าประทับใจ
111 เกิดอาการอินขึ้นมาอีกแล้ว
[เจิน พระเอกพาเธอหนีตามกันไปแล้วนะ]
ถังเจิน: ???
111 อินสุดขีด จนไม่รู้ว่าฟ้าดินเป็นสีอะไร ไม่มีทางเลือกอื่นไงล่ะ ภาพนี้มันช่างน่าชมเหลือเกิน
คืนฝนตกช่างโรแมนติกเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งบวกกับตัวละครหลักสองคน ก็เหมือนภาพในละครทีวีกำลังแสดงอยู่ในชีวิตจริงทีละฉากๆ
111 พูดอย่างลืมตัว [ดูเหมือนพระเอกกำลังพาเธอหนีตามกันไปจริงๆ ทิ้งนางเอกไว้ ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง]
แล้วมุ่งหน้าไปด้วยกันยังที่ที่ห่างไกล
-
ถังเจินและเหรินเหยียนจิงหาร้านสะดวกซื้อที่ใกล้ที่สุดเจอ
เพราะคนที่มาดูดอกไม้ไฟแถวนี้เยอะมาก ร้านสะดวกซื้อเลยเต็มอย่างรวดเร็ว
ตัวเหรินเหยียนจิงเปียกฝนไปไม่น้อย ถังเจินซื้อผ้าขนหนูมาแผ่นหนึ่ง แล้วยังขอน้ำร้อนจากเจ้าของร้านมาสองแก้ว นั่งดื่มน้ำร้อนรอฝนหยุดพร้อมกับเหรินเหยียนจิง
สิบนาทีต่อมา เสิ่นเฉวียนหลี่และคนอื่นๆ ก็เดินทางมาถึง
ก่อนหน้านี้พวกเขาก็อยู่ที่ริมแม่น้ำดูดอกไม้ไฟเหมือนกัน พอฝนตกก็หาร้านแถวนั้นนั่งพักไปก่อน
พอรู้ว่าเหรินเหยียนจิงอยู่ที่นี่ ก็ตรงดิ่งมาหาเลย
ในร้านมีเครื่องทำความร้อนที่อบอุ่นมาก กลุ่มคนเลยสั่งของกินของดื่ม ตั้งใจว่าจะใช้เวลาคริสต์มาสที่นี่เลย