ตลอดทางที่เหลือ เพื่อนร่วมห้องของถังเจินต่างพากันพูดถึงเรื่องที่เหรินเหยียนจิงจะลงแข่งว่ายน้ำ
ลมพัดของงานกีฬามหาวิทยาลัยปักกิ่ง ในที่สุดก็พัดมาถึงคณะนิเทศศิลป์
พูดไปพูดมา ก็เพราะเหรินเหยียนจิงกำลังมาแรงและชื่อเสียงโด่งดังเกินไป
เมื่อถังเจินกับพวกเพื่อน ๆ เดินมาใกล้จะถึงหอพัก เลขาธิการคณะก็วิ่งน้อย ๆ เข้ามา "ถังเจิน! เดี๋ยวสิ!"
ถังเจินหยุดฝีเท้าตามสัญชาตญาณ "หยางหยาง"
หลี่หยางเดินเข้ามาใกล้เธอพร้อมรอยยิ้ม "ถังเจิน สัปดาห์นี้โรงเรียนเราจัดงานกีฬา เธอเป็นตัวแทนถือป้ายคณะหน่อยได้ไหม"
ยังไม่ทันที่ถังเจินจะได้พูดอะไร เพื่อนร่วมห้องของเธอก็รับปากแทนเธอไปแล้ว "ได้สิ ๆ"
"เรื่องถือป้ายคณะน่ะ เจินเจินของเราเหมาะที่สุดแล้ว!"
"ฉันก็คิดอยู่ว่าทำไมพวกผู้บริหารห้องไม่มาหาเจินเจินเรื่องนี้สักที"
งานกีฬาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งและคณะนิเทศศิลป์จัดในสัปดาห์นี้เหมือนกัน
มหาวิทยาลัยปักกิ่งจัดวันศุกร์กับวันเสาร์ ส่วนคณะนิเทศศิลป์จัดวันเสาร์กับวันอาทิตย์ เวลาไม่ได้ทับซ้อนกันทั้งหมด ทำให้นักศึกษาสองโรงเรียนมีเวลาไปมาหาสู่กันได้เต็มที่
หลี่หยางมีหน้ากลมอารมณ์ดี ยิ้มเป็นมิตร "ถังเจิน วันนั้นอย่าลืมแต่งตัวสวย ๆ นะ รอชมเธออยู่นะ"
พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ถังเจินก็ไม่คิดจะปฏิเสธ "ได้"
พอเลขาธิการคณะเดินจากไป จู๋จื่อกับเพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ ก็เริ่มพูดคุยกันอย่างคึกคัก
"เจินเจิน วันนั้นเธอจะใส่ชุดไหน"
"เจินเจิน ฉันขอลาเป็นช่างภาพส่วนตัวของเธอ วันนั้นจะถ่ายรูปสวย ๆ ให้เต็มที่เลย!"
"อ๊าาา พอคิดว่าจะได้เห็นเธอยืนอยู่หน้าห้องหนึ่งของพวกเรา ต่อหน้าคณาจารย์และนักศึกษาทั้งโรงเรียน ฉันตื่นเต้นจริง ๆ เลย!"