จางเยว่กับประธานฝ่ายกีฬาของห้องปัญญาประดิษฐ์ 1 เป็นเพื่อนสมัยมัธยมปลายกัน ทั้งสองสนิทกันเป็นการส่วนตัว คุยเรื่องนี้กันได้โดยไม่ต้องเกรงใจ
จางเยว่เอ่ยปากขึ้น ฝ่ายนั้นก็รับปากอย่างรู้งานว่าจะช่วยเธอถามให้ พยายามทำให้เหรินเหยียนจิงลงสมัครว่ายน้ำให้ได้
ประธานฝ่ายกีฬาของห้องวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ 4 รออยู่นานก็ไม่เห็นหลีหร่านพูดสักที จึงมองเธออย่างสงสัย “หลีหร่าน เธอจะลงอะไร? วิ่ง 800 เมตรกับทุ่มน้ำหนักไหม?”
วิ่ง 800 เมตรกำลังขาดคนสมัครพอดี
หลีหร่านยิ้มอย่างอ่อนโยน “ฉันขอคิดดูก่อน”
ประธานฝ่ายกีฬารู้สึกนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที “เธอจะลงประเภทเดียวกับเหรินเหยียนจิงด้วยเหรอ?”
ทั้งที่เป็นประโยคธรรมดาแสนธรรมดา แต่เพราะเหรินเหยียนจิงตอนนี้มีแฟนอยู่ ดังนั้นหลีหร่านจึงคิดไปเองโดยไม่รู้ตัวว่าคำพูดของหัวหน้ากีฬามีนัยแอบแฝง
บางทีหัวหน้ากีฬาอาจไม่ได้มีเจตนาอื่นแต่หลีหร่านก็แค่คิดมากไปเอง
ชั่วขณะหนึ่ง ความอับอายขัดเคือง ความเคว้งคว้าง อารมณ์หลากหลายถาโถมเข้าใส่หัวใจของเธอ
พอลุกออกจากห้องเรียนมา เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอัลบั้มรูป
รูปรูปนั้น“คู่จิ้นเจินเหยียนวันนี้แจกความหวานหรือยัง”โพสต์ไว้เมื่อวาน เธอเซฟเอาไว้ ในรูป เสื้อคลุมตัวนอกของเหรินเหยียนจิงอยู่บนตัวแฟนสาวของเขา ส่วนตัวเขาใส่เพียงเสื้อถักสีดำบาง ๆ ดูแล้วไม่หนาเท่าไหร่
แต่หนุ่ม ๆ วัยนี้คงไฟแรง เลยดูไม่หนาวแม้แต่น้อย
เหรินเหยียนจิงเลือกเสื้อผ้าเก่ง แถมที่บ้านมีฐานะ เขาไม่ค่อยใส่เสื้อตัวเดิมซ้ำสองครั้ง