เสียงเรียก "อาจิง" นั้นหวานเกินไป หวานจนเหรินเหยียนจิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาถามออกไปโดยไม่รู้ตัว "เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?"
ถังเจินกะพริบตา สีหน้าว่างเปล่า "อาจิงไง" พูดจบ เธอก็รู้สึกตัวได้อย่างรวดเร็ว ยกมุมปากยิ้ม "เธอไม่ชินที่ฉันเรียกแบบนี้เหรอ? แฟนฉัน"
เหรินเหยียนจิงกลืนน้ำลายลงคอ ไม่ชินจริงๆ นั่นแหละ
พวกพ้องมีคำเรียกเขามากมาย อย่างเช่น เหยียนเกอ, เหรินเฉิน, เทพจิง... แต่ที่เรียกเขาว่าอาจิง เธอเป็นคนแรก
ถังเจินขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ พัดมาหาเขา เป็นกลิ่นมะพร้าวและส้มอ่อนๆ หวานละมุนมาก
"เรียกบ่อยๆ เดี๋ยวเธอก็ชินเองแหละ อาจิง อาจิง อาจิง!"
"อืม"
"อาจิง!"
"ฉันอยู่นี่"
เล่นกันอย่างเด็กๆ อยู่ครู่หนึ่ง ถังเจินก็เริ่มตั้งใจชมพระอาทิตย์ขึ้น จุดชมวิวนี้ดีมาก เห็นกระบวนการพระอาทิตย์ค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาชัดเจน
ถังเจินอดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือออกมาถ่ายวิดีโอตอนนี้ไว้ พลางพูดบรรยายอย่างขี้เล่น "วันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันกับอาจิงดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน สมควรบันทึกไว้"
พูดจบ ในภาพก็มีเสียงบรรยายที่สองดังขึ้น "ต่อจากนี้จะมีครั้งที่สอง ครั้งที่สาม"
เป็นเหรินเหยียนจิง
ถังเจินยิ้มบางๆ ไม่ได้พูดอะไร บางทีอาจจะไม่มีโอกาสดูพระอาทิตย์ขึ้นกับเขาครั้งที่สอง ครั้งที่สามก็ได้ เพราะงั้นต้องทะนุถนอมช่วงเวลาปัจจุบัน