อีกหนึ่งจังหวะการปิดเกมที่ตรงไปตรงมา
เหรินเหยียนจิงก้มหน้าลง สิ่งที่เห็นคือดวงตาที่เปล่งประกายจริงใจของถังเจิน เธอมีดวงตาที่สวยงามจริงๆ ทุกส่วนโค้งแทบจะสมบูรณ์แบบ ในดวงตาที่ชุ่มฉ่ำนั้นเต็มไปด้วยความจริงใจ
ตอนแรกที่ถังเจินพูด เธอแค่พูดไปอย่างนั้น แต่พูดไปพูดมา แม้แต่ตัวเธอเองก็เริ่มเชื่อ หรือไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ อย่างน้อยในวินาทีที่เห็นเหรินเหยียนจิง เธอก็รู้สึกอบอุ่นใจจริงๆ
ดังนั้นสิ่งที่เธอพูดก็ไม่ได้เป็นเรื่องเท็จทั้งหมด
ถ้าตอนแรกเป็นเรื่องเท็จ ต่อมาก็กลายเป็นเรื่องจริง
เหรินเหยียนจิงหันหน้าหนี ไอเบาๆ หนึ่งครั้ง พยายามกดมุมปากที่กำลังจะยกขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบ "รู้แล้ว"
รอยยิ้มที่มุมปากถูกกดไว้ แต่ความยินดียังคงเล็ดลอดออกมาจากหางตาและปลายคิ้วของเขา "ไปเถอะ หิวหรือยัง?"
ไม่ต้องพูดถึง ถังเจินรู้สึกหิวจริงๆ เธอเดินตามหลังเหรินเหยียนจิงไป ตลอดทางรู้สึกประหม่า กลัวว่าจะเจอพี่น้องโจวซวี้ซือและโจวหวานอีก แต่โชคดีที่ช่วงที่เหลือ เธอไม่เจอคนรู้จักอีกเลย
กินข้าวเช้าเสร็จ ถังเจินถูกเหรินเหยียนจิงส่งกลับมหาวิทยาลัยของเธอ
ตอนนี้เธอกำลังเรียนวิชาเอกศิลปศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ซึ่งเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่ง และห่างจากพระเอกอยู่หนึ่งปี มหาวิทยาลัยนี้อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยท็อปวันของพระเอกเพียงสองถนน ใกล้กันมาก