ในนิยายปรากฏการณ์ฉบับที่ถังเจินทะลุเข้ามา พระเอกขี้ติดขนาดนี้ด้วยเหรอ?
ดูเหมือนจะไม่!
แต่ตอนนี้พระเอกกลับอยากเจอหน้าเธอทุกวัน!
ถังเจินไม่ได้อ่านเนื้อเรื่องต้นฉบับละเอียดเท่าไหร่ แค่รู้ว่าระหว่างที่บางรองกับพระเอกคบกัน ทั้งสองแทบไม่มีโอกาสได้เจอหน้ากัน ดังนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงจืดจางมาตลอด ต่อมาก็เลิกรากันอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ไม่มีใครเสียดาย ไม่มีใครรั้งไว้ ทุกอย่างจบลงอย่างราบรื่น
แถมตอนที่เธอทะลุเข้ามา นิยายเรื่องนี้ยังเขียนไม่จบ เธอไม่ค่อยรู้เรื่องเนื้อเรื่องข้างหน้า แค่รู้ว่านางรองเป็นตัวประกอบสวยที่รอนางเอกมาแทนที่ก็พอ
แต่——
ทำไมตอนนี้เนื้อเรื่องไม่เป็นไปตามบทล่ะ?
“ซานชวน พระเอกเป็นอะไรไป?”
ระบบก็มึนเหมือนกัน ที่จริงมันก็คิดไม่ออก แต่ไม่เป็นไร คิดไม่ออกก็ไม่คิด
[เถียนเถียนเอ๋ย ยังไงเธอก็ไม่ใช่นางรองคนนั้น การที่รายละเอียดตอนอยู่กับพระเอกคลาดเคลื่อนไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ~ ขอแค่ผลลัพธ์สุดท้ายไม่เปลี่ยน ระหว่างทางก็สามารถทำตามใจได้เลย]
ถังเจินเข้าใจแล้ว ขอแค่ตอนจบคือการเลิกกัน ช่วงเวลาก่อนเลิกกัน เธอก็ยังมีอิสระในการตัดสินใจค่อนข้างมาก
ถังเจินกะพริบตา เสียงของเธอลอยไปตามสายลมยามเย็นเข้าหูพระเอก “คุณไม่ยุ่งมากเหรอ?” จะเจอหน้ากันทุกวันก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำขนาดนั้น
เหรินเหยียนจิงไม่ได้ปล่อยเธอ ยังคงกอดเธอไว้แน่น เขาเพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า แค่กอดเพียงครั้งเดียวก็ทำให้เขารู้สึกสุขกายสบายใจได้ขนาดนี้ ความรู้สึกนี้ไม่น้อยไปกว่าตอนที่การทดลองประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่เลยด้วยซ้ำ