พูดจบ เหรินเหยียนจิงก็ออกจากงานก่อนเวลา เวลาที่เหลือปล่อยให้พิธีกรและหลีหร่านจัดการต่อ
พิธีกรถามหลีหร่านว่า “แพ้ไปหนึ่งข้อ คุณหลีของเรามีอะไรอยากพูดกับตัวเอง หรือกับผู้ชมทางไลฟ์สดไหมคะ”
หลีหร่านรับไมโครโฟนมา ตอบอย่างเปิดกว้างว่า “น่าเสียดายมากเลยค่ะที่วันนี้ฉันเอาชนะเหรินเหยียนจิงไม่ได้ แต่—
เรายังมีวันข้างหน้าอีกยาวไกล”
พิธีกรพูดอย่างมีความหมายว่า “วันข้างหน้าอีกยาวไกลสินะ...”
ถังเจินไม่ได้ฟังคำพูดหลังจากนั้นอีก ในหูคล้ายยังมีเสียงของเหรินเหยียนจิงลอยวน “ที่รัก ผมคิดถึงคุณมาก”
ญาติผู้พี่ของเธอไม่รู้ตัวว่าเธอมีอะไรผิดปกติ ยังคงตื่นเต้นกินแตงโมอยู่ตรงนั้น “พระเจ้า ฉันโคตรอยากรู้เลยว่าเขาเป็นคนยังไง”
“ตอนนี้สถานะของเขาเป็นยังไงกันแน่”
“อกหัก ถูกทิ้ง ยังรอขอคืนดี หรือว่ามีเรื่องอื่น”
ขมับของถังเจินปวดตุบๆ เธอลุกขึ้นกะทันหันแล้วพูดว่า “พี่ ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย ขอตัวกลับห้องพักก่อนนะ”
ญาติผู้พี่นิ่งไปเล็กน้อย แล้วตอบว่า “อ้อ ได้ๆ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”
ใบหน้าน้อยๆ ของถังเจินซีดเซียว ขนตายาวกระพือไม่หยุด แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล อ่อนหวานว่า “ไม่เป็นไรค่ะ พี่”
ญาติผู้พี่ “โอ๊ยๆ”
ถังอวี่กับถังเจินรู้จักกันไม่นาน รู้แค่ว่าเธอถูกสลับตัวไปตั้งแต่เล็ก ตอนนี้เพิ่งถูกตามหาพบ
เรื่องการกลับมาของถังเจินไม่ได้ประกาศใหญ่โต เพราะเด็กหญิงที่ถูกสลับตัวกับเธอเสียชีวิตตอนคลอด ยังไม่รู้ว่าตอนนั้นสลับตัวกันได้ยังไง กลัวแม่เดิมของเธอไม่ยอมปล่อยตัว เรื่องการรับรองจึงเก็บเงียบตลอด ตอนพากลับบ้านก็แอบทำ