"เจินเป่า! ฉันเจอเจินเป่าแล้ว!"
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ใสซื่อดังขึ้นอีกครั้งด้วยความดีใจ
ถังเจินยืนนิ่งตะลึง มองไปที่หุ่นยนต์ข้าง ๆ ตัว
เจินไกวสวมชุดกระโปรงบานสีแดงสดเนื้อผ้าชั้นดีงดงามราวกับของสะสม บนหน้าผากยังมีโบว์สีเดียวกันผูกไว้ ดูเป็นหุ่นยนต์ที่สวยงามน่ารักสุด ๆ
"เจินเป่า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ"
หุ่นยนต์น้อยยังคงทักทายถังเจิน
การกลับมาพบกันอย่างไม่คาดฝันกำลังเกิดขึ้นตรงหน้าถังเจินในแบบที่ยากจะเชื่อ
ลำพังสายตาเปล่าและสัญชาตญาณคงยากจะหาคนที่อยากเจอท่ามกลางคนเกือบแสน แต่ถ้ามีหุ่นยนต์ตัวน้อยช่วยล่ะ?
แถมภารกิจสูงสุดของหุ่นยนต์ตัวนี้ถูกเปลี่ยนเป็นการค้นหาคน ทำให้การเจอเป้าหมายเฉพาะไม่ใช่เรื่องฝันเฟื่องอีกต่อไป
ถังอวี่กับพี่ชายตอนแรกก็งุนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอตั้งสติได้ถึงเข้าใจว่า เจินเป่า นี่หมายถึงถังเจินนี่เอง?
ถังอวี่คว้าท่อนแขนถังเจินไว้แน่น ถามพลางยิ้มแป้น "ญาติผู้พี่ เธอรู้จักหุ่นยนต์ตัวนี้เหรอ?"
ในดวงตาฉ่ำน้ำของถังเจินยังคงมีแววตะลึงค้างอยู่ "อืม"
เห็นได้ชัดว่าถังอวี่สนใจหุ่นยนต์ตัวนี้มาก ถ้าเธอดูไม่ผิด ชุดกระโปรงที่มันใส่เป็นของสั่งตัดพิเศษจากแบรนด์ดีเลยนะ
ไม่ว่าเจ้าของจะเป็นใคร ต้องรวยและรักมันมากแน่ ๆ
ไม่งั้นคงไม่ซื้อชุดสวยขนาดนี้กับกระโปรงที่แพงลิ่วให้ใส่หรอก
ถังอวี่ตาวาววับ "ญาติผู้พี่ หุ่นยนต์ตัวนี้ชื่ออะไรนะ อีกเดี๋ยวจะขึ้นแสดงบนเวทีด้วยหรือเปล่า?"