ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกับถังเจิน หัวใจของเหรินเหยียนจิงก็เอนเอียงเข้าข้างเธอไปจนหมดแล้ว
จะบอกว่าเขาไม่ยุติธรรมก็ได้ จะบอกว่าเขาไร้เหตุผลก็ได้ เขายอมรับทั้งหมด
เขาไม่ใช่คนเพอร์เฟกต์อยู่แล้ว
เขามีทั้งกิเลสตัณหาและอารมณ์เป็นของตัวเอง
วินาทีที่ได้ยินประโยคนั้น อารมณ์ของหลีหร่านพลุ่งพล่านขึ้นมาจนสุดจะกลั้นความมุ่งร้ายไว้ได้ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “แต่ว่า… เธอคนนั้นไม่เอาเธอแล้วนะ”
เธอไม่ได้พลาดที่ได้ยินถังเจินพูดว่าเต็มใจให้เหรินเหยียนจิงไปเมืองนอก
ในข้อความที่ถังเจินส่งมาก็พูดถึงการเลิกราเหมือนกัน
ตั้งแต่แรกเริ่มเลยด้วยซ้ำ ถังเจินก็ไม่ต้องการเหรินเหยียนจิงแล้ว!
แววตาดำขลับของเหรินเหยียนจิงเย็นเยียบ “หุบปาก!”
อาสาสมัครที่อยู่ใกล้ ๆ มองเห็นสถานการณ์ทางนี้แล้วอดไม่ได้ที่จะเดินเข้ามาถามว่า “เกิดอะไรขึ้นคะ”
“ใกล้งวดรอบชิงแล้วนะครับ ขอให้ทั้งสองท่านใจเย็น ๆ หน่อยครับ”
ทำไมแค่หันไปมองทางอื่นแป๊บเดียว ผู้เข้าแข่งขันรอบชิงทั้งสองคนก็ดูเหมือนกำลังจะทะเลาะกันได้ล่ะ
เหรินเหยียนจิงไม่ได้พูดอะไรอีก เดินตรงไปยังกระดานดำเลย
หลีหร่านเดินไปอีกฝั่งหนึ่ง
เธอไม่อยากเป็นฉากหลังที่อาจถูกเหรินเหยียนจิงหลงลืมได้ทุกเมื่อ ถ้าลิขิตให้เป็นเพื่อนกันไม่ได้ ก็เป็นศัตรูกันไปเลยแล้วกัน
อย่างน้อยที่สุด ความเกลียดก็ยั่งยืนกว่าความรัก
-
ความขัดแย้งระหว่างคนทั้งสองครั้งนี้ไม่ได้ถูกถ่ายทอดสดออกไป แต่ถังเจินก็รู้เรื่องนี้อยู่ดี
เมื่อกี้ 111 เงียบไปเพราะมันแอบไปดูสดที่เกิดเหตุนั่นเอง