000 คิดว่าจะได้เห็นคำวิจารณ์ที่อิจฉาริษยามากมาย แต่ไม่คิดว่าปฏิกิริยาของเพื่อนในกลุ่มจะไม่เป็นอย่างที่มันคิด
[แค่กอดไหล่เหรอ? สองคนนั้นดูไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนิ]
[เหรินเหยียนจิงคงไม่ได้ชอบแฟนตัวเองขนาดนั้นหรอกนะ แม้แต่เอวก็ไม่โอบเลย!]
[ที่รักทั้งหลาย พวกเรามีโอกาสหรือเปล่า?]
ระหว่างที่เพื่อนในกลุ่มกำลังถกเถียงกันเรื่องรูปถ่ายจากด้านหลังอย่างครึกครื้น ปลาตัวหนึ่งก็ออกมาสร้างตัวตนอีกแล้ว
หนึ่งตัวปลา:[ได้ยินมาว่า ทั้งคู่คบกันยังไม่ถึงครึ่งเดือนเลย]
หนึ่งตัวปลา:[เพิ่งคบกันไม่ควรจะอยู่ในช่วงฮันนีมูนเหรอ? ทำไมดูไม่เหมือนเลย]
[แย่จัง งั้นพวกเขาก็เพิ่งคบกันได้ไม่นานนี่นา!]
[อยู่ดีๆ ฉันก็รู้สึกว่าฉันก็มีโอกาส!]
[เหรินเหยียนจิง รอฉันด้วย!]
แค่ชะงักไปเสี้ยวเดียว 000 ก็กลับมาอย่างหัวเสีย
“เป็นอะไรไป?”
000 ไม่ยอมพูด จนผ่านไปครู่หนึ่งมันถึงพูดออกมาอย่างแค้นใจ [เธอกับพระเอกน่ะ...]
ถังเจินไม่เข้าใจ “อะไร?”
[ช่วยแจกความหวานให้เยอะๆ หน่อยเถอะ!]
ถังเจิน:...
-
หลังจากทานข้าวกับพระเอก เพื่อนร่วมทีม และอาจารย์ที่ดูแลทีมแล้ว เหรินเหยียนจิงก็ขับรถส่งเธอกลับมหาวิทยาลัย
เวลาล่วงเลยมานานแล้ว ครั้งนี้เหรินเหยียนจิงขับรถไปจนถึงหน้าหอพักหญิงโดยตรง
ถังเจินกำลังจะเปิดประตูรถลง แต่เหรินเหยียนจิงก็รั้งแขนเธอไว้แล้วพูดว่า “พรุ่งนี้ฉันมารับเอง”
ถังเจินหันกลับมาอย่างงุนงง “ไปไหน?”
ในรถที่มืดสลัว มีเพียงแสงสีอบอุ่นจากไฟเพดานที่สาดลงมาบนใบหน้าของเธอ ทำให้ใบหน้าหวานนั้นยิ่งดูบริสุทธิ์และงดงามเกินจะบรรยาย