เหรินเหยียนจิงก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เก็บโทรศัพท์ขึ้น พูดว่า “ไปกันเถอะ”
ถังเจินตอบรับอ้อเสียงหนึ่ง ดวงตาใสแจ๋วชุ่มน้ำ เวลากระพริบตาทำให้คนอยากกดจูบที่ตาของเธอเหลือเกิน
ทำไมมองแล้วมันช่างว่านอนสอนง่าย น่าจูบขนาดนี้นะ?
เหรินเหยียนจิงขยับเข้ามาใกล้กระทันหัน ใกล้จนทั้งคู่มองเห็นก้นบึ้งของดวงตากันและกัน
ถังเจินเอียงคอมองเขาอย่างงงงวย “เป็นอะไรไป?”
แมวน้อยคนสวยไม่เคยรู้หรอกว่าการกระทำเพียงเล็กน้อยของตัวเองจะมีอานุภาพแค่ไหน
เหรินเหยียนจิงยื่นมือออกมาประคองหน้าของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
ถังเจินเงยหน้ามองเขานิ่งไม่ไหวติง
ตอนนี้เอง โทรศัพท์ของเหรินเหยียนจิงก็เริ่มสั่นอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางราวกับว่าไม่รับก็จะสั่นไปจนโลกแตก
บรรยากาศแปลกๆ เมื่อครู่ถูกทำลายจนสิ้นซากในพริบตา
000 [อ๊ากกกกกกกก]
ระบบโมโหจนแทบคลั่ง แต่ถังเจินกลับโล่งอก
การสนิทสนมกับผู้ชายของนางเอกมากเกินไปไม่ใช่เรื่องดี หล่อนแค่อยากเดินเนื้อเรื่องให้ราบรื่น ทำแต้มชีวิตให้พอ แล้วก็ใช้ชีวิตของตัวเองต่อไป
เหรินเหยียนจิงหลับตาลงอย่างแรง พอเขาลืมตาอีกครั้ง เขาก็รับสายอย่างสงบ
เขาพูดกับคนปลายสายอยู่ไม่กี่ประโยค
ถังเจินไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าเขาพูดอะไรไปบ้าง
หลังจากเหรินเหยียนจิงวางสาย เขาก็ไม่ได้ทำอะไรอีก ขับรถออกจากโรงเรียนของถังเจินไปตรงๆ
-
ไม่กี่นาทีต่อมา วอลล์มหาวิทยาลัยปักกิ่งก็มีโพสต์ใหม่เกิดขึ้น
[คุณเหรินเหยียนจิง สาขาปัญญาประดิษฐ์ คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยี รุ่นปี 20XX แถลงว่า การไม่เซ็นชื่อให้แฟนคลับอีกต่อไปเป็นการตัดสินใจส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น หากมีข้อสงสัยอะไร สามารถมาคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวได้ ไม่ต้องไปหาคนอื่น]