ทีมแชมป์ รองแชมป์ และอันดับสามกำลังขึ้นไปรับรางวัลบนเวที ขณะเดียวกันกลุ่มสาวๆ ก็ได้สร้างกลุ่มแชทเล็กๆ ชื่อว่า "กลุ่มบ้านหลังเหรินเหยียนจิง" ขึ้นมา ในกลุ่มเต็มไปด้วยรูปถ่ายของเหรินเหยียนจิงยืนอยู่บนแท่นรับรางวัลแชมป์ มือถือเหรียญทอง
"สาวๆ คราวหน้า ถ้ามีโอกาสให้เซ็นชื่ออีก ก็ส่งในกลุ่มนะ จะได้ไม่พลาดกัน"
"เวรกรรมจริงๆ เมื่อกี้เร็วๆ นี้ก็จะถึงคิวฉันแล้วแท้ๆ สุดท้ายก็ขาดไปนิดเดียว แฟนเขาไปคุยอะไรกับเขานะ?"
"อาจจะเป็นเพราะแฟนเขามีธุระเรียกตัวไปก็ได้"
"เหรินเหยียนจิงหล่อมากจริงๆ ด้วย"
"ผู้ชายคนนี้โคตรจะน่าหลงใหลเลย เสียดายที่มีแฟนแล้ว"
"แล้วยังไงล่ะ? ก็แค่แฟนเองนี่นา"
"ใช่แล้ว ต่อให้แต่งงานกันแล้วยังมีวันหย่าได้เลย"
หลีหร่านและเพื่อนสนิทของเธอก็อยู่ในกลุ่มนี้ด้วย วันนี้แฟนคลับส่วนใหญ่ที่อยู่ในสนามแข่งขันต่างถูกดึงเข้ามาในกลุ่มนี้แทบทั้งหมด
มองดูประวัติการแชทที่เลื่อนผ่านไปเรื่อยๆ หลีหร่านรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในใจ
ในฐานะนักเรียนเก่งของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง เธอมีความภาคภูมิใจของตัวเอง ไม่ว่ายังไง ในตอนนี้เหรินเหยียนจิงสำหรับเธอ ก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่มีแฟนแล้ว เธอต้องรักษาระยะห่าง
เพียงแต่ บางเรื่อง เธอรู้ดีว่าควรทำยังไง แต่กลับทำได้ยากเหลือเกิน คนเราจะควบคุมหัวใจของตัวเองได้แม่นยำขนาดนั้นได้ยังไง?
ถ้าทำได้ แล้วยังเรียกว่าเป็นคนอยู่หรือ?
เพื่อนสนิทของหลีหร่านในกลุ่มแชทแอคทีฟกว่าเธอมาก หนึ่งตัวปลา: "ฉันรู้จักแฟนเขา เธอเรียนโรงเรียนเดียวกับฉัน ต่างคนต่างเรียนสาขาวิจิตรศิลป์ เธออยู่รุ่นน้องฉันปีนึง ปีนี้เพิ่งขึ้นปีหนึ่ง"
ประโยคนี้ดึงดูดความสนใจของเหล่าสาวๆ ในกลุ่มได้อย่างรวดเร็ว