เห็นถังเจินนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ลู่หยูความอดทนก็หมดลงทันที เธอหัวเราะเย็นชา "ก่อนหน้านี้ไม่ให้เหรินเหยียนจิงเซ็นชื่อให้คน ไม่ให้เขาแข่งว่ายน้ำ สองเรื่องแรกช่างมันเถอะ เรื่องโรเบิร์ตครั้งนี้ เธอคงไม่เห็นแก่ตัวถึงขนาดไม่อยากให้โรเบิร์ตชนะกลับมาหรอกใช่ไหม?"
"ถ้าเพื่อนสนิทฉันลงแข่งด้วย โรเบิร์ตต้องชนะชูการ์ได้แน่นอน ให้พวกมหาวิทยาลัยเอฟได้รู้ซักทีว่าใครเก่งกว่า"
"ถังเจิน เธอคงไม่เห็นแก่ตัวขนาดนั้นจริงๆ ใช่ไหม?"
คนที่เดินผ่านไปมาเห็นเด็กสาวสองคนยืนเผชิญหน้ากันอยู่ตรงนั้น บางคนที่ชอบเรื่องซุบซิบก็เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ถังเจินเม้มริมฝีปาก แล้วเริ่มท่องบทที่สามเส้นส่งมาให้
เธอฮึดฮัดให้กำลังใจตัวเอง แล้วก็พูดออกมาอย่างไม่ลดละ "ฉันเห็นแก่ตัวแล้วทำไม? เหรินเหยียนจิงเป็นแฟนฉัน เขาเป็นของฉันคนเดียว ฉันไม่ให้ผู้หญิงคนอื่นเข้ามาใกล้เขา ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่ให้!"
เสียงของถังเจินจริงๆ แล้วไม่ดังนัก น้ำเสียงเธอหวานโดยธรรมชาติ พูดอะไรก็เหมือนกำลังอ้อน
แต่ประโยคนี้ตกไปถึงหูลู่หยูแล้วทำให้เธอโกรธแทบระเบิด
ถังเจินคิดแบบนี้จริงๆ ด้วย!
ไม่แปลกใจเลย!
ไม่แปลกใจที่หลีหร่านถูกเสิ่นเฉวียนหลี่บล็อก!
เรื่องนี้คงมีฝีมือเธออยู่ด้วย!
เธอกลับเกลียดผู้หญิงทุกคนที่คิดจะเข้าใกล้เหรินเหยียนจิง! นี่มันความคิดแบบไหน?
เมื่อวานรู้ว่าเหรินเหยียนจิงกับถังเจินอยู่ด้วยกัน หลีหร่านทั้งคืนนอนไม่หลับ เลยออกมาจากหอพัก เดินมาที่หมู่บ้านนี้ อยู่ที่นี่ทั้งคืน พอเธอรู้เรื่องนี้ก็เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าแล้ว