111 ปลอบใจว่า [วางใจได้ เจิน เขาจะไม่วิจารณ์เธอแบบสุ่ม ๆ แน่ ถ้าเขาให้คะแนนแย่ ๆ กับเธอ เขาก็สมควรควักตาตัวเองจริง ๆ! ถ้าเขาไม่ควักเอง ฉันก็จะช่วยควักให้เขาเอง!]
ถังเจินถูกทำให้หัวเราะออกมา
จริง ๆ แล้วตัวเธอเองไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เท่าไรนัก ต่อให้เสิ่นชี่จะพูดอะไรออกมา เธอก็ไม่เก็บมาคิดในใจหรอก
เธอยังคงคิดถึงเรื่องเมื่อกี้ "เมื่อกี้มีคนเดินผ่านไปมาถ่ายวิดีโอไว้เยอะมาก..."
111 รีบพูดขึ้น [ส่งต่อไปถึงพระเอกถึงจะดี เขาคิดว่าทุกคนเป็นปัจเจกบุคคลอิสระ ไม่มีใครเป็นส่วนควบของใคร เขาไม่ชอบคนที่ติดหนึบเกินไป ซึ่งจะทำให้เขารู้สึกว่าไม่มีพื้นที่ส่วนตัว]
[ประโยคที่เธอพูดเมื่อกี้ เกือบทุกประโยคเต้นอยู่บนเส้นต้องห้ามของเขา พอส่งไปถึงเขา ระดับความรู้สึกดีก็ต้องร่วงอีก]
พูดจบ 111 และถังเจินก็เงียบไปพร้อมกัน
111 เงียบเพราะช่วงนี้มันไม่สามารถกินน้ำตาลได้ มันทรมานมากสำหรับมัน
ถังเจินไม่ได้คิดอะไรมาก เธอตอนนี้แค่อยากกับเหรินเหยียนจิงจบกันด้วยดี หวังว่าถึงวันสุดท้ายที่ต้องแยกจากกัน เธอจะไม่กลายเป็นคนที่เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ในใจของเขา
ตอนนี้ก็เป็นภาพลักษณ์ทั้งสกปรกและเป็นส่วนควบแล้ว สุดท้ายจะกลายเป็นอะไรอีก?
ถ้าเป็นไปได้ เธอก็หวังว่าสุดท้ายทั้งสองคนจะผ่านเรื่องนี้ไปอย่างราบเรียบ ราบรื่น และไม่ต้องมีอะไรปั่นป่วน
-
หลีหร่านนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ริมถนนใกล้ ๆ เธอไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกง่วงเลย
สมองของเธอตื่นตัวมาก
ในฐานะสาวประเภทนักเรียนหัวกะทิ ความทรงจำของเธอดีมาตลอดตั้งแต่เด็ก
ทุกภาพตั้งแต่วันที่ได้เจอเหรินเหยียนจิงจนถึงตอนนี้ วนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน เธอเคยจินตนาการถึงอนาคตมากมาย แต่ไม่เคยจินตนาการถึงอนาคตที่เขามีแฟนเลย