ถังเจินเงยหน้าขึ้นมองเหรินเหยียนจิงในทันที ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย
เขารู้ตัวไหมว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่?
เขาถึงกับบอกว่า ต่อให้ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม เขาก็เต็มใจงั้นเหรอ?
นี่คือพระเอกในนิยายหวานแหววที่แสนเย่อหยิ่ง โดดเด่น สง่างาม และไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็จัดการได้อย่างเฉียบขาดจริง ๆ หรือ?
เขาทำแบบนี้ได้ยังไง...
111 แทบบ้า [อ๊ากกกกกกกก!]
[ถังเจิน ทำไมรู้สึกว่าพระเอกดูอ่อนแอจัง?]
[ฮือ ฟังแล้วแทบทนไม่ไหว!]
ที่มันเสพอยู่เนี่ยยังเป็นลูกกวาดอยู่ไหม?
ไม่ใช่แล้ว ตอนนี้มันกำลังเสพคมมีด!
ถังเจินตกตะลึงอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ แต่ถึงเหรินเหยียนจิงจะเต็มใจ เธอก็ไม่ยอมให้เขาเป็นแบบนั้น
นี่ไม่ใช่ตัวเขา
เขาไม่ควรเป็นแบบนี้
เขาควรจะหยิ่งผยอง ตามใจตัวเอง และเปล่งประกายเจิดจรัส เป็นที่อิจฉาของผู้คนเสมอ
ตอนนี้ถังเจินกลายเป็นตัวประกอบไปแล้ว ไม่มีข้อกำหนดจากภารกิจ ดังนั้นตอนนี้เธอจึงพูดอะไรก็ได้ตามใจ “เหรินเหยียนจิง หลายคนบอกว่าเราไม่คู่ควรกันนะ...”