หลังจากสวมแหวนนำทางให้ถังเจินแล้ว เหรินเหยียนจิงก็กอดเธอไว้ในอ้อมแขน เอาปลายจมูกถูแก้มเธอเบา ๆ “อรุณสวัสดิ์ คุณภรรยา”
ถังเจิน: ……
111: !!!
[เจิน ก็ต้องพูดน่ะ พระเอกนี่เต็มเปี่ยมไปด้วยพิธีรีตองจริง ๆ]
กิจวัตรที่ต้องทำทุกเช้าหลังตื่นนอนวันนี้เขาก็ไม่ลืม แค่เลื่อนมาทำทีหลังเท่านั้น
ถังเจินไม่คิดว่าเหรินเหยียนจิงจะยังจำเรื่องนี้ได้
เธอเพิ่งบ่นกับ 111 ไปหยก ๆ เหรินเหยียนจิงก็ตามมาเติมให้เธออีก
นั่นหมายความว่า “อรุณสวัสดิ์ คุณภรรยา” ของทุกวัน เขาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง
-
หลังจากทานอาหารเช้าที่โรงแรมเสร็จ ทั้งสองก็ไปเยี่ยมคุณแม่เหริน
คุณแม่เหรินฟื้นขึ้นมารู้สภาพตัวเองแล้วก็เงียบไป คุณพ่อเหรินคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ “ก็แค่บาดเจ็บบนใบหน้า เป็นอะไรไป ยังสวยมากเลยนะ”
“คุณก็อายุปูนนี้แล้ว จะไปหาคู่ที่ไหน ในเมื่อคุณมีสามีที่หล่อ ซื่อสัตย์ และรวยอยู่แล้ว”
คุณแม่เหรินถูกคำพูดของเหรินปู้ซานทำให้หลุดขำ
พอเหรินเหยียนจิงกับถังเจินมาเยี่ยมท่านเสร็จ ท่านก็เริ่มไล่คนทันที “ทางนี้มีพ่อเธอดูแลอยู่ พาซเสี่ยวถังไปพักผ่อนช่วงปิดเทอมฤดูหนาวให้ดี ๆ เถอะ”
เหรินเหยียนจิงมีเรื่องในใจ แต่เห็นว่าอาการของคุณแม่ยังดี ก็เลยพาถังเจินกลับโรงแรม
111 ถอนหายใจเฮือก [เจิน ฉันนึกว่าพระเอกจะให้เธอใส่แหวนนำทางตลอดเวลาซะอีก]
ถังเจิน “เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก”
เมื่ออยู่ข้างนอก เขาจะใส่ใจภาพลักษณ์ของเธอในสายตาคนอื่น ไม่เปิดช่องให้ใครนินทา
พอมาถึงโรงแรม ถังเจินคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยปาก “เหรินเหยียนจิง”