เหรินเหยียนจิงคว้าแขนถังเจินไว้ จ้องมองเธอไม่วางตา “รุ่นน้อง เกิดอะไรขึ้น”
นี่เป็นเพียงการพบกันครั้งที่สามของพวกเขา ไม่ใช่เหรอ
ทำไมจากน้ำเสียงของรุ่นน้อง เขาถึงรู้สึกเหมือนพวกเขารู้จักกันมานานแล้วล่ะ
หรือว่าในช่วงเวลาที่เขาไม่เคยสังเกตเห็น พวกเขารู้จักกันมาก่อนแล้ว
แต่ทำไมเขาถึงจำไม่ได้เลย
เพราะถังเจินตัดสินใจที่จะเลิกราแล้ว ตอนนี้เธอจึงไม่แคร์ว่าค่าความรู้สึกดีที่เหรินเหยียนจิงมีต่อเธอจะมากน้อยแค่ไหน
ไม่ว่าค่าความรู้สึกดีจะสูงหรือต่ำ ก็ไม่เปลี่ยนแปลงตอนจบที่ต้องเลิกรากัน
ดังนั้นเธอจึงแค่ส่ายหน้า แสร้งทำเป็นสบายๆว่า “ไม่มีอะไรหรอก”
กลัวว่าเหรินเหยียนจิงจะเซ้าซี้ถามไม่หยุด เธอจึงบอกว่า “อีกครึ่งปีเราก็จะได้เจอกันแล้ว”
ในโลกความจริง พวกเขารู้จักกันจริงๆตอนปลายเดือนกันยายน
เธอยังจำการพบกันครั้งแรกกับเหรินเหยียนจิงได้ ตอนที่เธอเพิ่งทะลุผ่านมา
วันนั้นเธอขี่จักรยานสาธารณะผ่านข้างๆตัวเขา กำลังจะผ่านเขาไป ยางรถที่ 111 โธ่ ตอนนั้นยังเป็น 000 อยู่เลย ยางรถลื่นไถลเพราะสามเส้นแกล้ง เธอพยายามประคองแฮนด์รถ โยกไปโยกมา
เหรินเหยียนจิงก้าวมาเร็วๆสองก้าว คว้าจับแฮนด์รถของเธอไว้ บอกว่าละวัง
แน่นอนว่าเพื่อเป็นการขอบคุณ เธอจึงเป็นฝ่ายเสนอว่าขอแอดวีแชทเขา แล้วบอกว่าจะเลี้ยงข้าว
เขาตกลง
แล้ว—
เรื่องราวก็เริ่มต้นขึ้น
เป็นจวงโจวฝันเป็นผีเสื้อ หรือผีเสื้อฝันเป็นจวงโจวกีน
ถังเจินเรียนฟิสิกส์ได้แย่ ไม่เข้าใจ แต่เธอก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจ
-
อาจเป็นเพราะบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองมันหดหู่เกินไป 111 เลยแทบร้องไห้
มันอดไปบ่นกับ 666 ไม่ได้ [ภารกิจย่อยนี่ไม่ดีเอาซะเลย!]