เมื่อนั่งในรถเก๋งที่แล่นฉิว ถังเจินยังคงรู้สึกเคลิ้มเล็กน้อย
ดูเหมือนเธอจะ… แยกจากพระเอกจริง ๆ แล้ว
คนขับรถอยู่ข้างหน้าคือคนขับของโจวซวี้ซือ เบาะข้างคนขับนั่งแม่ของถังเจิน
ดังนั้นถังเจินกับโจวซวี้ซือจึงนั่งด้วยกันที่เบาะหลัง
โจวซวี้ซือหยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งจากตู้เย็นเล็กในรถ สายตาของเขากวาดผ่านริมฝีปากที่ถลอกและบวมเล็กน้อยของถังเจิน แววตาล้ำลึก บิดฝาขวดแล้วยื่นให้ถังเจิน ถามว่า "ดื่มน้ำไหม"
ถังเจินยื่นมือรับ "ขอบคุณค่ะคุณพี่"
111 วิจารณ์เฉียบขาด [พระรองสามคนนี้ใจดีมีรายละเอียดดีจริง สมเป็น 'ผู้ชายอาวุโส' ก็อ่อนโยนแบบนี้แหละ]
น้ำที่ถังเจินเพิ่งดื่มแทบพุ่งเพราะคำพูดของ 111 นี้ โชคดีที่เธอควบคุมตัวเองได้ทัน ไม่เสียมารยาท
แม้แต่ความรู้สึกเศร้าที่ต้องแยกจากพระเอกก็ถูกเจือจางไปมากเพราะคำพูดของมัน
ถังเจินอดเถียงไม่ได้ "สามเส้น พระรองสามก็ไม่แก่เลยนะ ใช่ไหม"
111 รีบอธิบายทันที [ถังเจิน ก็เทียบกับพระเอกน่ะ เทียบกับพระเอกน่ะ]
หลังจากดื่มน้ำแล้ว ถังเจินก็นั่งเงียบ ๆ มองวิวนอกหน้าต่างรถ
จนกระทั่งคนขับข้างหน้าพูดขึ้น "คุณหนูโจว ดูเหมือนมีรถไมบัคคันหนึ่งตามหลังเรามาตลอดเลยครับ"
ถ้าตามแค่ช่วงสั้น ๆ คนขับคงไม่พูด แต่ปัญหาคือรถคันนี้ตามมาตลอด
โจวซวี้ซือไม่แม้แต่จะหันกลับไป พูดเฉย ๆ ว่า "ไม่ต้องไปสนใจเขา"
คนขับ "ครับ"
ไม่ว่าโจวซวี้ซือหรือถังเจิน ต่างก็เดาได้ว่าใครนั่งอยู่ในรถคันนั้น