วันรุ่งขึ้น ถังเจินยังไม่ทันได้ตื่นเต็มตาก็ถูกโทรศัพท์ของเหรินเหยียนจิงปลุกขึ้นมา เธอเหลือบดูโทรศัพท์ ก็เพิ่งจะหกโมงเช้าเท่านั้น พอเธอลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ลงไปข้างล่างก็ประมาณหกโมงยี่สิบ
วันนี้เหรินเหยียนจิงขับรถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่ง สีนั้นดูเรียบง่าย แต่ป้ายทะเบียนไม่ได้เรียบง่ายตามไปด้วย ถังเจินอยากถามพระเอกจริงๆ ว่าในโรงรถของเขามีรถกี่คันกันแน่ ทำไมมารับเธอทุกครั้งไม่เคยซ้ำคันเลย
ตอนเหรินเหยียนจิงขับรถ ถังเจินก็เอาแต่หันข้างไปมองเขา
พอถึงไฟแดง เหรินเหยียนจิงก็ถามขึ้น "มีอะไรเหรอ?"
ถังเจินถามความสงสัยในใจออกมา "คุณเป็นคนที่หมดรักง่ายหรือเปล่า?"
เหรินเหยียนจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทำไมถามแบบนั้นล่ะ?"
ถังเจิน "เพราะว่าคุณขับรถคนละคันทุกครั้ง" ก่อนหน้านี้รถทุกคันเธอเห็นแค่ครั้งเดียว คราวนี้เขายังเปลี่ยนรถอีก เป็นคนโลภของใหม่เกินไปหรือเปล่านะ?
เหรินเหยียนจิงคลายคิ้วลงเล็กน้อย "ตอนนี้ในชื่อผมมีรถแค่สองคัน ครั้งนี้ต้องขับไปต่างเมือง ใช้เวลานานหน่อย เลยขอยืมรถพี่ชายมาใช้ชั่วคราว เธอจะได้นั่งสบายขึ้น"
ประโยคสุดท้ายนั้น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทำให้หัวใจของถังเจินหวานวาบขึ้นมา พระเอกนี่เขารู้จักทำให้คนใจเต้นโดยไม่รู้ตัวหรือไงกัน ใส่ใจขนาดนี้เลย!
เธอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พี่แท้ๆ เหรอ?"
"พี่ลูกพี่ลูกน้อง"
"โอ้" ถังเจินหมดความสนใจทันที
เหรินเหยียนจิงไม่ได้บอกว่า เพื่อขอยืมรถคันนี้ เขาถูกพี่ชายรั้งไว้คุยนินทาเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง แค่ขอยืมรถคันเดียว ไหนจะมีเรื่องให้ถามได้มากมายขนาดนั้น
ระหว่างนั้นเขามีหลายครั้งที่คิดว่าจะไม่เอาแล้ว แต่สุดท้ายก็อดทนต่อไปได้