ในวินาทีที่มือแตะกัน ทั้งคู่ต่างก็ชะงักเล็กน้อย
มือของเหรินเหยียนจิงร้อนมาก นิ้วชี้ของถังเจินเพิ่งแตะลงบนฝ่ามือเขา ก็ร้อนจนสะดุ้ง มือของเธอเย็นๆ ชุ่มๆ ตลอด ต่างกับอุณหภูมิมือเขาอย่างชัดเจน เธอเป็นครั้งแรกที่ทำอะไรแบบแอบจับมือคนอื่น ยังไม่ชิน พอแตะต้องกันวินาทีแรกก็คิดจะดึงมือกลับโดยไม่รู้ตัว
แต่มือของเธอเพิ่งจะขยับถอยไปนิดเดียว ก็ถูกเหรินเหยียนจิงคว้าไว้ทันที
เขาห่อหุ้มมือเธอไว้ทั้งฝ่ามือ ไม่หันกลับมามองเธอ มีแต่จ้องมองตรงไปข้างหน้าแล้วพูดเสียงเบา "หนีอะไรล่ะ"
ถังเจินเม้มริมฝีปาก "ไม่ได้หนี" แค่ตกใจกับความร้อนของมือเขาเท่านั้นเอง
000 เริ่มส่งเสียงวู้วู้ [พระเอกช่างคิดริเริ่มจริงๆ!]
ถังเจินถูกความร้อนจากฝ่ามือเหรินเหยียนจิงทำให้เหม่อลอย พอได้ยินประโยคนั้นก็อึ้งไปอีก "ซานชวน นาย...พูดอะไรน่ะ?"
000 [เจินเอ๋ย เธอไม่เห็นเหรอ ฉันกำลังเชียร์คู่พระนางอยู่]
ถังเจิน "เชียร์ฉันกับเหรินเหยียนจิงคู่ที่ต้องจบลงอย่างแน่นอนเนี่ยนะ?"
000 ตอบอย่างไม่ใส่ใจ [แล้วยังไงล่ะ? ดวงดาวก็พังทลาย จักรวาลก็ดับสูญ ต่อให้เป็นระบบก็มีวันเสื่อมสลาย โลกนี้ไม่มีอะไรเป็นนิรันดร์ วินาทีปัจจุบันต่างหากที่เป็นนิรันดร์]
อีกอย่าง—
000 มีคำพูดหนึ่งที่ไม่ได้พูดออกไป มันคิดว่าพระเอกกับนางรองดูเข้ากันสุดๆ เวลาอยู่ด้วยกันมีปฏิกิริยาแปลกๆ ชนิดหนึ่ง
แน่นอนว่าปฏิกิริยาแบบนี้ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มต้น ยังไม่ชัดเจนขนาดนั้น ต่อให้ตัวถังเจินกับเหรินเหยียนจิงเองก็ยังไม่รู้สึก