“เก็บขยะไม่ดีหรอก” เหรินเหยียนจิงมองจดหมายที่เปื้อนเศษขยะเล็กน้อยแล้วขมวดคิ้วเบา ๆ “ทิ้งมันเถอะ”
ขนาดเจ้าของของมันยังไม่ต้องการมันแล้ว การเก็บมันขึ้นมาก็แค่ทำให้มือสกปรกเปล่า ๆ
“โอ้” ถังเจินโยนจดหมายสารภาพรักที่นางเอกเขียนลงถังขยะอีกครั้งราวกับมันเป็นมันฝรั่งร้อน
เธอไม่อยากรู้ว่านางเอกเขียนอะไร นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของนางเอก เธอไม่มีความตั้งใจจะสอดส่อง
เสียดายที่ซองจดหมายนี้ไม่ใช่สีชมพู ตอนแรกเธอไม่รู้เลยว่ามันเป็นจดหมายสารภาพรัก ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เก็บมันขึ้นมาแน่ ๆ
111 รู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่ง
แต่พอเห็นสีหน้าแย่ ๆ ของพระเอก มันก็ดีใจขึ้นมาทันที [เจิน เธอเก่งมาก!]
“จ...จริงเหรอ?”
[จริงสิ สีหน้าพระเอกแบบนั้นคือรังเกียจสุด ๆ เลย! ยังไงก็ต้องเป็นเพราะเล่ห์เหลี่ยมของเธออีกแน่นอน!]
ตอนแรก 111 ตั้งใจจะมาล้อเลียนนางเอกต่อหน้าถังเจิน ถ้าถังเจินเปิดจดหมายสารภาพรัก มันก็จะอ่านจดหมายที่นางเอกเขียนด้วยน้ำเสียงมีจังหวะจะโคนเพื่อเยาะเย้ยให้สะใจ ยังไงมันก็เป็นแค่ระบบ ไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอะไร
แต่ไม่คิดว่านางเอกจะไม่ได้เห็นจดหมาย แต่กลับได้กำไรแบบไม่คาดคิด!
เหรินเหยียนจิงพาถังเจินไปที่จุดล้างมือ และยังเปิดก๊อกน้ำให้เธอด้วย
ถังเจินล้างมือใต้สายน้ำอย่างดีถึงสองรอบ
พอล้างมือเสร็จ ก็มีคนตะโกนเรียกชื่อเหรินเหยียนจิงมาจากไม่ไกล
“เหรินเหยียนจิง!”
เหรินเหยียนจิงเดินไปพูดคุยกับพวกเขา two-three ประโยค
ไม่นาน ก็มีคนอีกหลายคนเดินมา หนึ่งในนั้นคือหลีหร่าน