หลังจากคาบเรียนตอนเย็นจบลงอย่างยากลำบาก ถังเจินแทบรอไม่ไหวที่จะกลับหอพัก
เธอทำโจทย์จนง่วงหงุดหงิด ตอนนี้แค่อยากนอนพักบนเตียง
แต่ในใจก็ยังจำภารกิจได้
คิดว่าอยากเจอเปลือกกล้วยบนถนนคงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยาก ดังนั้นเธอจึงไม่ยึดติดกับมัน ขอแค่มีหินก้อนเล็กๆ ก็พอ
พอเดินออกจากห้องเรียนมาได้ไม่ไกล ถังเจินก็เห็นหินก้อนหนึ่ง
111: [เอาล่ะ เริ่มวางแผนได้เลย เจิน! พระเอกอยู่ทางขวามือนาย ต่อไปนายจะเอนไปทางขวา แต่ห้ามเอนเยอะ เดี๋ยวเขาไม่รับนายหรอก เพราะฉะนั้นนายต้องทรงตัวให้ดี!]
บทเรียนจากนางเอกยังอยู่ตรงหน้านั่น
ไม่รู้ว่าพระเอกเป็นสุภาพบุรุษเกินไปหรือเปล่า ตอนที่นางเอกจะโถมตัวเข้าหาเขา เขากลับไม่ยื่นมือไปประคอง อาจเป็นเพราะเขาคิดว่ารอบข้างนางเอกมีผู้หญิงเยอะ พวกนั้นน่าจะช่วยดึงเธอไว้ได้
ตอนนี้ รอบตัวถังเจินก็มีเพื่อนผู้หญิงอยู่หลายคน
ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้ไม่มีพระเอก ถังเจินก็ไม่สะดุดล้มง่ายๆ หรอก
ถังเจินทำเป็นเผลอเหยียบหินก้อนนั้น แล้วก็ทำเป็นเผลอเอนตัวไปทางขวา
เธอจำคำเตือนของ 111 ได้ ดังนั้นจึงเอนตัวเพียงเล็กน้อย
ผลปรากฏว่า——
ไม่คาดคิดว่าเธอกลับไปชนเข้ากับอ้อมแขนหนึ่ง
“รุ่นพี่คะ ระวังด้วยนะคะ”
ถังเจินเงยหน้าขึ้นอย่างงงงวย
เห็นเพียงเหรินเหยียนจิงประคองไหล่เธอไว้ พร้อมเตือนว่า “ระวังเดินด้วยล่ะ”
เหรินเหยียนจิงมองหินก้อนเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาริมทาง
ในที่สุดรุ่นน้องก็เจอสิ่งที่เธอตามหา
ไม่เสียแรงที่เขาจงใจโยนหินก้อนนี้มาทางนี้
ถังเจินขยิบตาอย่างไม่เข้าใจ นี่มันไม่เหมือนกับที่ 111 บอกไว้เลย
111 รีบชมทันที: [เจิน นางเอกใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบตื้นๆ เธอเลยล้มเหลว แต่นายใช้เล่ห์เหลี่ยมชั้นสูง! เล่ห์เหลี่ยมชั้นสูงคือการที่พระเอกรู้ว่านี่เป็นเล่ห์เหลี่ยมแต่ก็เลี่ยงไม่ได้! นายพัฒนาแล้ว!]