คำพูดนั้นเพิ่งจะจบลง ตรงพื้นที่ว่างบนอากาศที่ใช้ประกาศภารกิจก็มีตัวอักษรเล็กๆ ผุดขึ้นมา—
****ความคืบหน้า: 3%.
111 เป็นครั้งแรกที่เห็นตัวอักษรบรรทัดนี้ มันไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร เลยรีบไปถามรุ่นพี่ทันที
คราวนี้ที่ว่างอยู่ก็คือ หกร้อยหกสิบหก
ที่รู้ว่าโฮสต์ของ 111 ปลดล็อกตัวอักษรเล็กๆ บรรทัดนี้ได้ หกร้อยหกสิบหก ก็ยังแปลกใจ “ไม่คิดว่าโฮสต์ของแกจะเปิดเส้นเรื่องย่อยได้ด้วย”
แต่ยังไม่ทันที่ 111 จะดีใจ หกร้อยหกสิบหก ก็ราดน้ำเย็นใส่ “แต่ก่อนที่จะถึง 100% ต่อให้เป็น 99% ก็เท่ากับ 0”
111 ฟังแล้วยังงงๆ “งั้นต้องทำให้ค่าถึง 100% ใช่มั้ย?”
หกร้อยหกสิบหก “ใช่ แต่คนที่ทำถึง 100% ได้นั้นแทบจะไม่มีเลย จากอดีตถึงปัจจุบัน ในบรรดาโฮสต์นับไม่ถ้วน มีแค่ 0 คนเท่านั้นที่ทำสำเร็จ”
0 คนที่ทำถึง 100%?
นั่นมันไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนจริงๆ ยากมากๆ เลย
111 อดถามไม่ได้ “รุ่นพี่ เจ้านี่มันความคืบหน้าอะไรกันแน่เหรอ?”
หกร้อยหกสิบหก “เรื่องนี้แกไม่ต้องรู้หรอก กันแกใจร้อน ไม่ฉลาดอยู่แล้ว แถมยังปล่อยภารกิจไปเรื่อยๆ แบบนั้นแหละดีแล้ว”
111 ถามต่อ “รุ่นพี่ แล้วแบบนี้จะทำยังไงถึงจะถึง 100% ได้ล่ะ?”
หกร้อยหกสิบหก “จะถึง 100% ได้หรือไม่ ก็ต้องดูว่าพระเอกของพวกแกจะให้ความร่วมมือแค่ไหน สำคัญแค่ไหน”
วงการนิยายมีคำเรียกสิ่งหนึ่งว่า “แสงนางเอก” การจะแย่งแสงนั้นมาได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
-
หน้ากั้นสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต เงียบกันไปชั่วขณะ
ถังเจินถึงกับกลั้นหายใจไปสามวินาที
เหรินเหยียนจิงเพิ่งพูดอะไรนะ?
แต่พอพูดจบ เหรินเหยียนจิงก็ปล่อยเธอออกมา ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีผู้คนเดินไปมาอยู่เรื่อยๆ เต็มไปด้วยคนที่มาซื้อของ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะจะพูดคุยเรื่องจริงจังเท่าไรนัก
เพียงแต่อารมณ์ที่เผยออกมาชั่วขณะของเหรินเหยียนจิงก็ทำให้ถังเจินอึ้งไปนาน
ถังเจินถาม 111 “สามเส้น นายไม่บอกเหรอว่าพระเอกไม่เสียใจ?”