ภายในห้องทำงานของซือเต๋อหลิน บรรยากาศอึมครึมราวกับอากาศจับตัวแข็ง
เขาเดินวนไปมา คิ้วขมวดแน่น
โทรศัพท์ของทหารยามคนนั้นปิดเครื่องมาตลอด ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้
เรื่องแบบนี้ถือว่าผิดปกติมากในระบบเขตทหาร โดยเฉพาะหลังจากที่เขาเพิ่งสั่งให้อีกฝ่ายคอยจับตาหลินจ้าน
“ปิดเครื่องงั้นหรือ?” ซือเต๋อหลินหัวเราะเยาะ มือที่กำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว “บ้าจริง ก่อนหน้านี้ตอนรับเงินค่าธรรมเนียมช่วงเทศกาลจากฉัน
ตอนรับของฝาก โทรศัพท์นายไม่เห็นปิดเครื่องนี่?!”
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายถูกหลินจ้านทำให้กลัว จึงเริ่มตัดขาดความเกี่ยวข้องอย่างสิ้นเชิง...
เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้เรื่องนี้ยืดเยื้อต่อไป เขาจะสูญเสียการควบคุมสถานการณ์ไปโดยสิ้นเชิง
ตอนนี้หลินจ้านพักอยู่ที่เรือนรับรองของกองบัญชาการใหญ่
และท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดยังมาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง—นั่นหมายความว่า
เส้นสายที่เขาใช้จัดการหลินจ้านแทบจะหมดประโยชน์ไปแล้ว
ต้องมีใครสักคนออกหน้า!
ซือเต๋อหลินตัดสินใจทันที แล้วโทรตรงไปหาชีหงซาน
“เจ้าของซู? โทรหาฉันเวลานี้ คงไม่ได้จะมาอวยพรปีใหม่ล่วงหน้าหรอกนะ?” ปลายสาย ชีหงซานพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน ไม่ใส่ใจนัก
“พลเอกชี เกิดเรื่องแล้ว—” ซือเต๋อหลินลดเสียงลง แล้วเล่าเรื่องที่ทหารยามปิดเครื่องเมื่อคืน รวมถึงเรื่องที่หลินจ้านถูกท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดเชิญเข้าห้องทำงาน ตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่ตกหล่น