เพียะ!
ภายในอาคารแห่งหนึ่งของเขตทหารมณฑลจี้หาน
ในห้องทำงานกว้างขวาง นายทหารวัยกลางคนผู้เคร่งขรึมสวมเครื่องแบบทหารเรียบร้อย อินทรธนูบนบ่าประดับยศพลตรี นามว่า “ชีหงซาน”
วางสายจากซือเต๋อหลินทันที
เขาคือผู้บัญชาการที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาเขตทหารทั้งสี่ของประเทศเรา
ผู้คนเรียกเขาว่าผู้บัญชาการชี...
กล่าวได้ว่า กองทัพของประเทศเราทั้งหมดในมณฑลจี้หาน ล้วนอยู่ภายใต้คำสั่งของเขาเพียงคนเดียว
เขาอายุมากกว่าหลินจ้านเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น...
เขาวางหูโทรศัพท์ลงอย่างแรง ใบหน้ามืดครึ้มราวกับน้ำจะหยดออกมา
เขากำหูโทรศัพท์สีดำในมือแน่น สูดลมหายใจลึก ก่อนตวาดเสียงดังขึ้นมาทันทีว่า
“ทหารยาม!”
ทหารเวรที่อยู่ด้านนอกผลักประตูเข้ามาทันที ก้าวเดินอย่างมั่นคง หยุดยืนตรงแล้วทำความเคารพ
“ครับ!”
“เรียกแผนการฝึกของวันนี้จากทุกเขตทหารย่อยภายใต้การดูแลของเรา โดยเฉพาะพื้นที่เมืองฮั่นตง!”
ชีหงซานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “ตรวจดูว่ามีใครจัดการซ้อมรบหรือส่งกำลังพลออกไปโดยพลการหรือเปล่า! รีบไป!”
“ครับ!”
ทหารยามไม่กล้ารอช้า รีบมุ่งหน้าไปยังแผนกบริหารการปฏิบัติการเพื่อเรียกข้อมูลทันที
ราวห้านาทีต่อมา เขาก็ถือแท็บเล็ตกลับมา สีหน้าลังเลเล็กน้อย
“รายงานท่านผู้นำ วันนี้ในเขตเมืองฮั่นตงมีแผนอบรมทหารใหม่จริงครับ”
“ระดับไหน?”
“มีเพียงสามรายการครับ หนึ่ง การทดสอบสมรรถภาพของกองร้อยทหารใหม่ สอง การฝึกยิงอาวุธเบาในร่ม สาม การฝึกสื่อสารขั้นพื้นฐานของหมู่ ทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับการฝึกภาคสนามด้วยกำลังพลจริง และยิ่งไม่เกี่ยวกับการเข้าเมืองครับ”