“ตู้ด ตู้ด ตู้ด.......”
พร้อมกับเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ทหารสองจังหวะที่แหลมบาดหู
ศูนย์บัญชาการกองพลรถถังผสมที่ 7 หานตง
กู่เจิ้นซานกดปุ่มรับสายด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
“รายงานครับ ท่านผู้กำกับ เชื่อมต่อสายกับฝ่ายปฏิบัติการภาคใต้เรียบร้อยแล้ว อีกฝ่ายขอให้ท่านรับสายด้วยตัวเองครับ”
กู่เจิ้นซานพลิกดูรายงานสถานการณ์ทางทหารบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว พลางสั่งเสียงเข้ม “เชื่อมต่อคลิปเดี๋ยวนี้”
หน้าจอสว่างวาบขึ้น ภาพการประชุมทางไกลปรากฏขึ้น
นายทหารวัยกลางคนในเครื่องแบบสีเขียวเข้ม ประดับเครื่องหมายยศสองขีดสี่ดาวบนบ่า นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บัญชาการด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
พลตรีเฉินปิงเจิ้ง รองผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการภาคใต้
“ผู้การกู่” พลตรีเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทุกคำคมกริบ “ช่วยอธิบายหน่อยว่า ทำไมเจ้าหน้าที่ของพวกคุณถึงเข้าไปในเขตเมืองฮั่นตงโดยพลการ ทั้งที่ไม่ได้รับคำสั่งใด ๆ
ถึงขั้นนำหน่วยติดอาวุธเข้าไปปฏิบัติการ ‘ปิดล้อม’ ด้วย?”
กู่เจิ้นซานยืนตรงทำความเคารพ สีหน้าไม่หยิ่งไม่ต่ำต้อย แต่เหงื่อเริ่มผุดขึ้นตรงขมับแล้ว....
“รายงานครับ ท่านผู้กำกับ! เรื่องเป็นแบบนี้ครับ——”
“เมื่อเช้านี้ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของกองพันผมพบว่าแพลตฟอร์มสื่อแห่งหนึ่งกำลังโหมกระแสคลิปไลฟ์ของทหารผ่านศึกคนหนึ่งอย่างหนัก
และในคลิปไลฟ์นั้นมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับ ‘เหรียญเกียรติยศสาธารณรัฐหัวเซี่ย’
ตามระเบียบของเรา สิทธิ์ในการใช้เหรียญที่มอบให้แก่บุคคลใด ๆ และการนำเหรียญออกแสดงต่อสาธารณะ