“คุณ...คุณถึงกับเรียกกองทัพมาล้อมโรงพยาบาลทั้งแห่งเลยเหรอ?!”
ผู้อำนวยการเทายืนอยู่หน้าต่างชั้นสอง มองเหล่าทหารที่ตั้งแถวเรียงรายแน่นขนัดอยู่ด้านล่าง
ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำด้วยความโกรธ ก่อนจะพุ่งกลับเข้าไปในห้องผู้ป่วยอย่างเดือดดาล
เขาก้าวฉับ ๆ ไปตรงหน้าหลินจ้าน นิ้วสั่นระริกพลางชี้ออกไปนอกหน้าต่าง
“นี่คือสิ่งที่นายเรียกว่า ‘จัดการอย่างสันติ’ งั้นเหรอ? นายเห็นโรงพยาบาลเป็นอะไร?
นี่คือการใช้อำนาจส่วนตัวโดยมิชอบ! เป็นการละเลยหน้าที่อย่างร้ายแรง! นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร?! เป็นใครกัน?!”
ผู้อำนวยการเทาดูเหมือนเลือดลมไม่ค่อยดีนัก แต่กลับตะโกนเสียงดังลั่น
ทว่ากล้ามเนื้อตรงมุมปากกลับกระตุกไม่หยุด...
“หลินจ้าน ถ้านายยังไม่พูด ฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!” เขาคำราม
“นายก็แค่ทหารผ่านศึกไม่ใช่หรือไง? นายมีสิทธิ์อะไรไปสั่งการกองทัพ?!”
หลินจ้านยืนอยู่ตรงมุมห้องผู้ป่วยมาตลอด สายตาจับจ้องอยู่ที่น้องสาว หลินชิงชิง พลางลูบไหล่ที่สั่นน้อย ๆ ของเธอเบา ๆ
แววตาของเขาสงบนิ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์ใด ๆ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากตอบ แต่...เขาไม่ได้ออกคำสั่งทางทหารใด ๆ เลย
และไม่ได้ติดต่อเพื่อนเก่าในกองทัพแม้แต่คนเดียว
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คาดคิดว่ากองกำลังนี้จะปรากฏตัวขึ้น
แต่เขารู้ดีเสียยิ่งกว่าใครว่า—
เขาไม่จำเป็นต้องอธิบาย
น้ำหนักของเหรียญเกียรติยศ ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดมายืนยัน
“นี่นายหมายความว่ายังไง?!” เมื่อเห็นหลินจ้านเงียบไม่พูด ผู้อำนวยการเทาก็ยิ่งโกรธจนแทบคลั่ง
“หลินจ้าน อย่าคิดว่ามีเหรียญเกียรติยศแล้วจะยิ่งใหญ่ได้! ที่นี่คือโรงพยาบาลชิงซาน
อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของหน่วยงานสาธารณสุขของประเทศเรา! นายไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งกับการดำเนินงานที่นี่!”