หน้าประตูห้องผู้ป่วยเงียบสนิท
หลินจ้านชูเหรียญเกียรติยศสาธารณรัฐหัวเซี่ยอันหนักอึ้งขึ้นสูง
ผิวเหรียญสะท้อนแสงระยิบระยับ ราวกับมีเปลวไฟกำลังลุกโชนอยู่
น้ำเสียงของเขาเนิบช้า แต่ทุกถ้อยคำดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า
“คุณจะบอกว่านี่เป็นของปลอมก็ได้”
“แต่ในใจคุณรู้ดี—”
“ถ้านี่เป็นของจริง คุณรู้ไหมว่าตัวเองจะต้องเผชิญกับผลลัพธ์แบบไหน?”
รอยยิ้มของผู้อำนวยการเทาแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขาอ้าปาก แต่กลับไม่มีคำพูดโต้แย้งออกมาแม้แต่คำเดียว
คำว่าเหรียญเกียรติยศประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจของทุกคน
บรรดาแพทย์ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมองหน้ากัน บางคนกลืนน้ำลายเสียงเบา บางคนปลายนิ้วสั่นระริก
“...คงไม่ใช่ของจริงหรอกใช่ไหม?” แพทย์หนุ่มคนหนึ่งถามเสียงเบา
“ของแบบนี้ ผมเคยเห็นแค่ในคลิปประชาสัมพันธ์ของกองทัพ” แพทย์วัยกลางคนอีกคนหน้าซีดเผือด
“คนที่ได้รับเหรียญนี้ ไม่ได้เป็นผู้มีคุณูปการทางสงครามระดับพิเศษ ก็เป็นญาติของวีรชนผู้สละชีพเพื่อสาธารณรัฐ...ไม่มีใครไปหาเรื่องได้ทั้งนั้น”
“ดูสีหน้าเขาสิ...ไม่น่าใช่ของปลอมนะ” อีกคนพูดขึ้น
“บ้าเอ๊ย พวกเราทำเรื่องใหญ่เกินไปหรือเปล่า?” พยาบาลข้าง ๆ พูดเสียงสั่น “เมื่อกี้ยังไลฟ์พูดว่าเขาเป็นคนบ้าอยู่เลย...”
ผู้อำนวยการเทาหน้าเขียวคล้ำ ขบกรามแน่น “หุบปาก!”
“แต่ท่านผู้อำนวยการ...” เสียงพยาบาลคนนั้นแหบพร่า “ถ้านั่นเป็นของจริง สิ่งที่เขาทำเมื่อครู่ก็ไม่ใช่การ ‘ขอเข้าเยี่ยม’ แต่เป็นการใช้สิทธิ์ของตัวเอง”