“คุณหลิน อย่าเพิ่งวู่วามเลยครับ ตอนนี้อารมณ์ของคุณไม่เหมาะที่จะคุยกับพวกเราต่อ”
ผู้อำนวยการเทาจัดเสื้อกาวน์สีขาวที่ถูกจับจนยับ
พลางยิ้มถอยหลังไปสองก้าว น้ำเสียงราวกับกำลังหยิบยื่นความเมตตาให้ “อาการของน้องสาวคุณคงที่แล้ว ตามขั้นตอนจะต้องสังเกตอาการและรักษาไปอีกระยะหนึ่ง ราว ๆ ก่อนเปิดเทอมก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้”
“ก็ใช่น่ะสิ” หมอที่อยู่ข้าง ๆ สอดปากขึ้นมา
“ตอนนี้คุณจะก่อเรื่องให้ใหญ่โตแค่ไหน ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอถูกวินิจฉัยแล้วไม่ได้ พอผ่านช่วงนี้ไป พวกเราก็จะจัดการให้เธอออกจากโรงพยาบาลเอง”
“ถ้าคุณยังก่อเรื่องต่อ พวกเราก็รับประกันไม่ได้แล้วว่าน้องสาวคุณจะได้ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่”
พยาบาลสาวอีกคนพูดเสริมเสียงเบา แต่น้ำเสียงกลับปิดบังความสะใจไว้ไม่มิด
“คุณจะรีบร้อนไปทำไม” ผู้อำนวยการเทายักไหล่
“ถ้าออกจากโรงพยาบาลตอนนี้ มีแต่จะทำร้ายเธอ หรือคุณคิดจะให้เธอเข้าโรงเรียนนายร้อยจริง ๆ? มีประวัติเป็นผู้ป่วยจิตเวชประเภท C ติดตัว ชาตินี้เธออย่าหวังจะเข้าโรงเรียนนายร้อยเลย ต่อให้เป็นครูประถมก็ยังหมดสิทธิ์”
หลินจ้านยืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วย สายตาจ้องเขม็งไปยังหลินชิงชิงที่ขดตัวเป็นก้อนอยู่บนเตียง
ลมหายใจของเขาหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ราวกับกำลังสะกดกลั้นภูเขาไฟที่ใกล้ระเบิด
“เพราะฉะนั้นพวกคุณหมายความว่า... ให้ฉันไสหัวไปใช่ไหม” เขาเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงแหบพร่าราวกับถูกกระดาษทรายขัด
“ถูกต้อง” ผู้อำนวยการเทาไม่ปิดบัง “ถ้าคุณกลับไปตอนนี้ พวกเรายังพอเข้าใจได้ว่าคุณแค่อารมณ์ร้อนชั่ววูบ