“ผมบอกเลยนะตู้หยาง งานนี้มันยากเกินไปแล้ว”
ภายในสำนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ของกองพลรถถังผสมที่ 7 หานตงแห่งหัวเซี่ย
โจวเจิ้ง ทหารหนุ่มกำลังไล่ดูแล็ปท็อป สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
“เมื่อวานผมยังทำโอทีตัดคลิปทั้งคืนอยู่เลย สุดท้ายหัวหน้าพูดแค่ประโยคเดียวก็สั่งปัดตก บอกว่ามัน ‘จริงจัง’ เกินไป ไม่ ‘เข้าถึงประชาชน’”
ตู้หยางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังถือแก้วเก็บความร้อนจิบชา พอได้ยินก็อดหัวเราะไม่ได้ “นายตัดอะไรไปอีกล่ะ อย่าบอกนะว่าเป็นคลิปฝึกขบวนรถถังอีกแล้ว?”
“ก็ใช่น่ะสิ” โจวเจิ้งกลอกตา “นายก็รู้ว่ากองพันหนักของเราอาศัยพวกนี้ทำมาหากิน นอกจากการฝึกซ้อมกับการซ้อมรบแล้ว จะให้ประชาสัมพันธ์อะไรได้อีก?”
“ผมยังอุตส่าห์ใส่เพลงประกอบให้ ‘สัตว์ยักษ์เหล็ก’ ด้วยนะ ใช้เพลงฮิตระเบิดโลกออนไลน์ก่อนหน้านี้นั่นแหละ เดาสิว่าเป็นยังไง? ครูฝึกบอกว่า ‘หนักไปทางเฮฟวีเมทัล’ ไม่เข้ากับแนวทางหลัก”
“แล้วนายคิดจะทำยังไง?” ตู้หยางส่ายหน้าพลางหัวเราะ
“อย่าบอกนะว่านายคิดจะขับรถถัง 99A ของผู้การออกไปวิ่งเล่นบนถนนจริง ๆ? ข่าวนั่นคงได้ออกโทรทัศน์ช่องกลางแน่”
“พูดเล่นหรือไง!” โจวเจิ้งกลอกตาใส่เขา
“นายรู้ไหมว่าตอนนี้ชาวเน็ตอ่อนไหวกันแค่ไหน? อย่าว่าแต่ขับรถถังออกไปเลย แค่ปล่อยภาพการฝึกของทหารยานเกราะออกไปนิดเดียว
ก็อาจโดนตัดคลิปเอาไปบิดเบือนความหมาย แล้วกล่าวหาว่าพวกเรา ‘มีเจตนาไม่ดี’ ได้แล้ว”
“งั้นนายก็ถ่ายคลิปเช็ดกระจกสิ” ตู้หยางพูดด้วยสีหน้าเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “
คราวก่อนมีคนถ่ายทหารเรือใหม่เช็ดดาดฟ้าเรือ ยอดวิวทะลุสองล้านไม่ใช่หรือไง?”