หลินชิงชิงนั่งอยู่ในรถ พลางจัดผมเล็กน้อย
ซ่งชิงฉู่มองออกไปนอกหน้าต่างรถ
“ชิงชิง พี่ชายเธอไม่ได้ส่งข้อความมาหาเลยจริง ๆ เหรอ?”
ซ่งชิงฉู่จำได้ว่าเมื่อก่อนหลินจ้านรักและเอ็นดูน้องสาวอย่างหลินชิงชิงมาก
ถึงขั้นขับรถทหารมาส่งถึงมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกองทัพด้วยตัวเอง
แต่ตอนนี้ไปฝึกอบรมที่เขตทหารภาคใต้
ทำไมถึงไม่มีข่าวคราวเลยล่ะ?
หลินชิงชิงพยักหน้า
“ไม่มีเลย เขตทหารภาคใต้ก็กว้างใหญ่ขนาดนั้น แถมเขาคงยุ่งกับงานมากด้วยล่ะมั้ง!”
ที่จริงในใจหลินชิงชิงยังรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
ไม่ใช่ว่าเธอหวังให้พี่ชายอย่างหลินจ้านดูแลเธอเป็นพิเศษ
หลินชิงชิงไม่ต้องการแบบนั้นเด็ดขาด
แต่เขาไม่ส่งข้อความมาสักข้อความ แถมช่วงนี้เธอเองก็
ไม่ได้เจอพี่ชายมาสองเดือนกว่าแล้ว...
“เอ่อ... ชิงชิง เมื่อกี้เธอเห็นยศของคนขับรถไหม?”
“เห็นสิ มีอะไรเหรอ?”
ความช่างสังเกตของหลินชิงชิงจัดว่าอยู่ในระดับยอดเยี่ยมเมื่อเทียบกับคนวัยเดียวกัน
แต่หลินชิงชิงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
“นายพันตรีเชียวนะ! คนขับรถธรรมดาไม่มีทางมียศนี้แน่!
แถมยศของเขายังเป็นยศของกองทัพอากาศด้วย!”
“อาจจะบังเอิญก็ได้มั้ง!”
ตามระบบยศของกองทัพอากาศ
นายพันตรีอย่างน้อยก็มีตำแหน่งระดับผู้บังคับบัญชาฝูงบินในกองบินแล้ว
มีนักบินใต้บังคับบัญชาอย่างน้อยสิบกว่าคน
ส่วนฝูงบินยุทธศาสตร์ขนาดใหญ่ที่สุด อาจมีนักบินได้ถึงสิบหกคน...
ระหว่างที่หลินชิงชิงกับซ่งชิงฉู่กำลังกระซิบคุยกัน