ติ๊ด ๆ ๆ...
ตอนหลินชิงชิงกำลังกินข้าว
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ถัดมา โทรศัพท์ของซ่งชิงฉู่ก็ดังขึ้นเช่นกัน
เพื่อนร่วมห้องสองคนที่นั่งถือตะเกียบอยู่ข้าง ๆ พลันเงียบกริบ
นี่มันบังเอิญเกินไปแล้วไหมเนี่ย???
ทำไมโทรศัพท์ของทั้งสองคนถึงได้รับข้อความพร้อมกันได้ล่ะ
ซ่งชิงฉู่ไม่ได้คิดอะไร วางตะเกียบแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“ฝึกอบรม??? พวกเราจะได้ไปฝึกอบรมแล้ว!
หลินชิงชิง รีบดูข้อความเร็ว!”
“ฝึกอบรม?”
หลินชิงชิงไม่ค่อยเข้าใจว่าซ่งชิงฉู่พูดถึงอะไร
สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
แต่เธอก็ยังวางตะเกียบ ฉีกกระดาษทิชชูมาครึ่งแผ่น แล้วเช็ดมือ
จากนั้นหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดดู
“ประกาศจากคณะบิน: ตั้งแต่วันจันทร์หน้าเป็นต้นไป
นักศึกษาชั้นปีหนึ่งทุกคนจะเดินทางไปยังฐานเขตทหารภาคใต้ เพื่อเข้ารับการฝึกอบรมเป็นเวลาครึ่งเดือน
ขอให้นักศึกษาทุกคนวางแผนเวลาให้เรียบร้อย!”
ตอนนี้คณะบินมีนักศึกษาชั้นปีหนึ่งอยู่เพียงสองคน คือหลินชิงชิงกับซ่งชิงฉู่
เพราะเป็นภาคเรียนแรก ทั้งคู่จึงยังอยู่ในช่วงเรียนภาคทฤษฎี
ตอนนี้หลินชิงชิงกับซ่งชิงฉู่ยังไม่ต้องพูดถึงการขับเครื่องบินเลย
แม้แต่เครื่องบินจริงก็ยังไม่เคยเห็น
ทุกวันเอาแต่เรียนวิชาทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง
สำหรับหลินชิงชิงแล้ว เรื่องนี้ยังพอไหว
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นเด็กจากเมืองเล็กที่มุ่งมั่นทำข้อสอบ ความเข้มข้นในการเรียนแบบนี้เมื่อเทียบกับตอนอยู่ชั้นมัธยมปลายแล้ว
เรียกว่าสบายมาก
ทุกวันหลินชิงชิงยังแบ่งเวลาหลายชั่วโมงออกมา