“ผมบอกแล้วไง หลาวตู้ แบบนี้จะทำยังไงดี? ผมกดไลก์ไปแล้ว……”
โจวเจิ้ง ทหารฝ่ายประชาสัมพันธ์ เหงื่อแตกพลั่กด้วยความร้อนใจ ราวกับถูกโยนลงไปในหม้อน้ำเดือดจากที่สูง ขาเริ่มอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่
“ยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม?” ตู้หยางตบไหล่เขาดังป้าบ “รีบรายงานขึ้นไป! เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เราจะตัดสินใจเองได้!”
“ผม… รายงานเหรอ? รายงานผู้การโดยตรงเลยเหรอ?” เสียงของโจวเจิ้งสั่นพร่า
“ถามอะไรไร้สาระ! นายยังอยากปิดเรื่องไว้ รอให้ผู้บังคับบัญชามาจับหรือไง?”
ตู้หยางกลอกตา “รีบเอาคลิปไปด้วย แล้วไปพร้อมกัน!”
“ผม… ได้ครับ!”
ไม่กี่นาทีต่อมา ณ ห้องทำงานผู้การในตึกฝ่ายบัญชาการกองพัน
“รายงานตัวครับ!”
“เข้ามา!”
ผู้การกำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่หลังโต๊ะทำงาน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น
พอเห็นว่าเป็นสองคนจากฝ่ายประชาสัมพันธ์ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกนายสองคนมาหาฉันแต่เช้าทำไม? ไม่ต้องทำงานกันแล้วหรือไง?”
“ผู้การครับ คราวนี้เราไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่ทำเพื่อชื่อเสียงของฝ่ายบัญชาการกองพันครับ!” ตู้หยางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
โจวเจิ้งรู้สึกหวั่นใจ เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “ผู้การครับ ผม… เผลอใช้บัญชีทางการของฝ่ายบัญชาการกองพัน… ไปกดไลก์ในห้องไลฟ์ห้องหนึ่งครับ”
“อะไรนะ?” ผู้การขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเย็นลงทันที “นายว่าอะไรนะ?”
“คือว่า มีห้องไลฟ์ห้องหนึ่ง… มีคนที่อ้างว่าเป็นทหารปลดประจำการกำลังไลฟ์อยู่ บอกว่าถูกโรงพยาบาลกักตัวไว้ แล้วเขาก็หยิบ ‘เหรียญกาชัดแห่งสาธารณรัฐ’ ออกมาครับ…”