กลับมาถึงหมู่บ้าน ทุกคนที่เห็นหลินจ้านต่างมีแววตาประหลาดใจเล็กน้อย
เมื่อวานเขายังเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ แต่วันนี้กลับดูเหมือนถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด
ฝีเท้าของหลินจ้านหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขากลับมา มือเปล่า ไม่ได้นำคำตอบที่แน่ชัดกลับมาด้วยแม้แต่คำเดียว
เขาผลักประตูไม้เข้าไป ไฟในบ้านยังสว่างอยู่ อาหารจัดวางอยู่บนโต๊ะ แต่ไม่มีใครแตะต้องเลยสักคำ
คุณย่านั่งถักไหมพรมอยู่บนเก้าอี้ สายตาจับจ้องไปยังประตูทางเข้าตลอดเวลา
หลินชิงชิงนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยตรงมุมห้องโถง กอดเข่าไว้ทั้งสองข้าง ซุกใบหน้าอยู่ในข้อพับแขน ราวกับลูกสัตว์ตัวน้อยที่บาดเจ็บ
หลินจ้านเพิ่งก้าวเข้าประตู หลินชิงชิงก็เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำ
“พี่!”
เธอพุ่งเข้ามาคว้าแขนเขา ถามอย่างร้อนรนว่า “เป็นยังไงบ้าง? ตรวจสอบเจอหรือยัง? ระบบมีปัญหาใช่ไหม?
“มีอะไรผิดพลาดใช่ไหม? ใช่หรือเปล่า? ทางมหาวิทยาลัยส่งข้อมูลผิดใช่ไหม?
“หรือว่าสำนักงานศึกษาธิการยังไม่ได้อัปเดตข้อมูล?”
หลินจ้านยืนนิ่ง เพียงส่ายหน้าช้า ๆ
คำพูดรัวเร็วของหลินชิงชิงหยุดชะงักทันที เธอดูราวกับลูกโป่งที่ลมรั่วจนแฟบ
“ไม่มี... ไม่มีข่าวเลยเหรอ?”
“อืม” หลินจ้านตอบเสียงเบา “ทุกคนกำลัง ‘ประชุม’ กันหมด ไม่มีใครยอมเจอพี่เลย”
หลินชิงชิงจ้องเขาอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน
“ก็จริงนะ... ฉันเป็นใครกัน? แค่นักเรียนหญิงชั้น ม.6 จากชนบท ไม่มีภูมิหลัง ไม่มีเส้นสาย แล้วพวกเขาจะเปิดทางลัดให้ฉันทำไม?”
“ชิงชิง ไม่ใช่แบบนั้น”
“แล้วมันเป็นแบบไหนล่ะ?” หลินชิงชิงหันขวับ มุมปากมีรอยยิ้มฝืน ๆ “หรือว่า... จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้เก่งพอ?”