กลางดึก......
พัดลมไฟฟ้ารุ่นเก่าหมุนเอี๊ยดอ๊าด
หลินจ้านพลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ
เขาลุกขึ้น สวมเสื้อคลุม แล้วผลักประตูออกไป
แสงจันทร์เย็นเยียบดุจสายน้ำ สาดส่องลงบนลานเล็ก ๆ ที่ปูด้วยแผ่นหินสีเขียว
ใต้ขั้นบันไดด้านขวาของประตู มีร่างเล็ก ๆ ขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง
หลินชิงชิงสวมชุดอยู่บ้านเนื้อบาง ใช้สองแขนกอดเข่า หน้าผากแนบกับเข่า นิ่งไม่ไหวติง
หัวใจหลินจ้านบีบรัดขึ้นมา
เขาเดินเข้าไป ค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วลดเสียงจนเบาที่สุด “ชิงชิง?”
เด็กสาวไม่ตอบ
หลินจ้านเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเบา ๆ
หลินชิงชิงจึงเงยหน้าขึ้น ใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนเกือบโปร่งแสง ดวงตาแห้งผากแต่แดงก่ำ สีหน้าว่างเปล่า
“พี่ หนูนอนไม่หลับ” เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับใบไม้แห้งในสายลม “หนูรู้สึกอยู่ตลอดว่า... หนูไม่ได้สมัครโรงเรียนนั้นจริง ๆ ใช่ไหม?”
ลูกกระเดือกของหลินจ้านขยับขึ้นลง เขาพยายามใช้น้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด “น้องสมัครแล้ว พี่เป็นคนเอาเอกสารของน้องใส่ไว้ในช่องด้านในของกระเป๋าเอง”
หลินชิงชิงชะงักไป ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง “จริงด้วย... พี่จำได้ชัดเจนกว่าหนูอีก”
เธอเอียงศีรษะมองแสงจันทร์ แล้วพึมพำกับตัวเอง หลินจ้านใจหายวาบ “มานั่งอยู่ตรงนี้ทำไม? ดึกขนาดนี้อากาศก็หนาว รีบกลับเข้าห้องเถอะ”
“ไม่!” เธอร้องขึ้นฉับพลันแล้วลุกพรวด “หนูไม่กลับ! แค่หลับตาหนูก็ฝัน หนูฝันว่าได้สวมเครื่องแบบทหาร ตอนวันทำความเคารพพวกเขาก็ดึงหนูลงมา บอกว่าหนูไม่คู่ควร หนูไม่มีคุณสมบัติ!”