“โอ๊ย—หัวหน้าหลิน?!”
เสียงตะโกนดังลั่น ราวกับค้อนหนักทุบลงบนผิวน้ำอันสงบนิ่ง ห้องสำนักงานรับสมัครนักเรียนพลันเงียบกริบ
ตรงประตูมีชายหนุ่มสวมเครื่องแบบเจ้าหน้าที่และแว่นตายืนอยู่ เขาถือเอกสารปึกหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดีอย่างปิดไม่มิด
“โห ใช่คุณจริง ๆ ด้วย! หัวหน้าหลิน!”
หลินจ้านชะงักไป มองชายหนุ่มร่างใหญ่ผิวคล้ำตรงหน้า ซึ่งกำลังตื่นเต้นจนออกนอกหน้า แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “...ต้าย?”
“โอ๊ย จำผมได้จริง ๆ ด้วย!” ต้ายก้าวยาว ๆ พุ่งเข้ามาในห้อง ขอบตาแดงก่ำ “ผมนึกว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้เจอคุณอีกแล้ว!”
จางเยว่กับพนักงานหญิงในห้องทำงานสบตากันด้วยสีหน้างุนงง ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากแทรก
ต้ายก้าวเข้ามาอีกก้าว ราวกับเผลอจะคำนับแบบทหาร เขายกมือขึ้นได้ครึ่งทางก็เพิ่งนึกได้ว่าที่นี่ไม่เหมาะจะทำเช่นนั้น จึงลดมือลงอย่างเก้อเขิน น้ำเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น
“หัวหน้าหลิน ผมเป็นทหารที่คุณเคยดูแลนะ! กองทหารที่ 13 กองร้อยทหารใหม่ รุ่นปี 2012! คุณยังจำการแข่งขันประลองทหารปีนั้นได้ไหม ตอนที่คุณพาพวกเราวิ่งฝ่าสนามสิ่งกีดขวาง คุณแบกกระสอบทรายน้ำหนัก 60 จิน วิ่งเป็นเพื่อนพวกเราคนเดียวตลอดแปดกิโลเมตร!”
หลินจ้านพยักหน้า
ต้ายเป็นเพียงทหารใหม่ที่เขาเคยดูแลอยู่ช่วงหนึ่ง
อีกทั้งเรื่องนั้นก็ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว
หลินจ้านเองก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังจำเขาได้
เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ตอนนี้ทำงานอยู่ที่นี่หรือ?”