“เจ้าเหลย หลี่ไค่ เฉินยวน…อย่าฝืนอีกเลย รีบไปห้องพยาบาลเร็ว!”
เผิงซวี่ตงตะโกนพลางกวาดตามองลูกทีมหลายคนที่ยังนอนคว่ำอยู่บนพื้น สีหน้าคล้ำเขียว
คนเหล่านี้ยังคงอยู่ในท่าฝืนยืน บางคนมีเลือดติดอยู่ที่มุมปาก
บางคนใช้มือข้างเดียวกุมซี่โครง บางคนถึงกับขาบิดงอผิดรูป แวบเดียวก็รู้ว่าอาการหนัก
“พวกนายคิดว่ากระดูกทำจากไทเทเนียมหรือไง ฮะ?” เสียงเผิงซวี่ตงพลันสูงขึ้น
“ใครกล้าฝืนต่อหน้าฉันบ้าง พี่จ้านเตะทีหนึ่งแรงแค่ไหน ฉันรู้ดีกว่าพวกนาย!” เขาพูดพลางเตะพื้นข้างรองเท้าของลูกทีมที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างแรง จนอีกฝ่ายตกใจแทบทรุดลงไปกองกับพื้น
ตอนนั้นเอง เสียงครางอู้อี้ดังมาจากบนพื้น——
“รายงาน…รายงานท่านผู้อำนวยการ…ผม…ผมยืนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว…”
เผิงซวี่ตงหันกลับไปทันที ถึงได้เห็นจางเซียวที่ล้มอยู่ด้านนอกสุด เหงื่อเย็นท่วมศีรษะ ใบหน้าซีดเขียว มือทั้งสองกอดเข่าไว้แน่น หน้าผากแนบกับกระเบื้องพื้นแล้ว
“พวกนาย——ยังยืนอึ้งทำอะไรอยู่??? เรียกรถพยาบาล!!!”
เผิงซวี่ตงคำราม “ยังไม่รีบเรียกรถพยาบาลอีกหรือไง?!”
“ครับ ๆ ๆ!”
“โทรสายฉุกเฉินการแพทย์ 120 เดี๋ยวนี้!”
“เร็วเข้า ให้เจ้าหน้าที่ภาคพื้นเปิดทางให้รถพยาบาล!!!”
ลูกทีมหลายคนรอบข้างรีบวิ่งออกไปอย่างลนลาน คว้าวิทยุสื่อสารกับโทรศัพท์มือถือ แล้วส่งคำสั่งต่อเนื่องไปยังหน่วยบริหารสนามบินและหน่วยกู้ชีพทางการแพทย์
ไม่ถึงสามนาที เสียงยางรถเบรกกะทันหันก็ดังมาจากช่องทางเฉพาะสำหรับรถพยาบาลของสนามบิน
รถพยาบาลสนามบินสองคันที่มีเครื่องหมายชัดเจนแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ประตูท้ายรถเปิดออก