เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
หลินจ้านสวมเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้เปลี่ยนตั้งแต่เมื่อคืน ยืนอยู่หน้าโรงพยาบาลจิตเวชชิงซาน
เขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่าเมื่อวานน้องสาวต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง...
“วันนี้ ต่อให้เป็นถ้ำมังกรหรือรังเสือ ผมก็จะพาน้องสาวกลับบ้านให้ได้” พูดจบ เขาก็ผลักประตูเหล็กบานใหญ่ให้เปิดออก
ครั้งนี้ไม่มีใครขวางเขา
ราวกับเตรียมตัวรอไว้นานแล้ว ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาวพาหมอหนุ่มสาวอีกหลายคนยืนยิ้มแย้มอยู่ตรงประตู ออกมาต้อนรับเขา
“คุณหลินใช่ไหมครับ? ยินดีต้อนรับครับ” ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา รอยยิ้มสุภาพราวกับกำลังต้อนรับแขกคนสำคัญ
“ผมเป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลแห่งนี้ เทาอวิ้นจางครับ”
หลินจ้านจ้องเขา กำหมัดแน่น แต่ไม่ได้ขยับ
“เมื่อวานได้ยินว่าคุณมา ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาพักของโรงพยาบาลพอดี ต้องขออภัยที่ต้อนรับไม่ดีนะครับ” ผู้อำนวยการเทาพูดพลางผายมือเชื้อเชิญ
“แต่วันนี้พวกเราจัดเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วครับ”
หลินจ้านพูดแทรกเสียงเย็นชา “ผมต้องการพบน้องสาว หลินชิงชิง”
“แน่นอนครับ แน่นอน” ผู้อำนวยการเทาไม่โกรธ ซ้ำยังยิ้มกว้างกว่าเดิม
“แต่ก่อนจะพบเธอ คุณหลินฟังผมแนะนำขั้นตอนการรักษาของโรงพยาบาลชิงซานสักครู่ก่อนไหมครับ จะช่วยให้คุณเข้าใจสภาพปัจจุบันของชิงชิงได้มาก”
“ผมไม่สนใจฟังเรื่องไร้สาระ” หลินจ้านเน้นทีละคำ
“ผมจะพบชิงชิง ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ทันที”
ผู้อำนวยการเทาราวกับคาดการณ์ท่าทีของหลินจ้านไว้แล้ว เขาหันกลับอย่างไม่รีบร้อน “ได้ครับ งั้นเราไม่พูดมากแล้ว”