ตอนนี้ชีหงซานถูกขังอยู่ในห้องกักกัน แม้จะเรียกว่าห้องกักกันก็ตาม
ที่จริงแล้วมันเป็นห้องทำงานที่ดัดแปลงมา แต่เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นภายใน
ล้วนผ่านการปรับแต่งเป็นพิเศษ โดยบุด้วยฟองน้ำและยาง
ชีหงซานนั่งอยู่บนเตียงเหล็กเดี่ยว บนตักมีหนังสือ “ตำราพิชัยสงครามซุนจื่อ” กางอยู่
ปากกาหมึกซึมหมุนอยู่ระหว่างนิ้วแล้วหยุดเป็นพัก ๆ บางครั้งก็ลากเส้นจดบันทึกเล็ก ๆ ลงบนพื้นที่ว่างของหน้ากระดาษ
“ท่านผู้กำกับครับ อาหารกลางวันของท่านครับ” ด้านนอกประตูมีเสียงเบา ๆ ดังขึ้น ช่องมองเลื่อนเปิดออกเป็นร่องแคบ ๆ มือที่สวมถุงมือสีขาวข้างหนึ่งเลื่อนกล่องอาหารเก็บความร้อนเข้ามา
ทหารฝ่ายส่งกำลังวางกล่องลงเบามือ ราวกับกลัวจะทำให้ใครตกใจ
ชีหงซานปิดหนังสือ ยกถ้วยซุปขึ้นมาชิมคำหนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากันทันที “ใส่น้ำตาลมาเหรอ?”
“เรียนท่านผู้กำกับ ตามคำแนะนำของแพทย์ ใส่ไซลิทอลครับ”
“ผมไม่ได้บอกหรือว่าอย่าใส่น้ำตาล? อย่าใส่น้ำตาลไง?” เขาวางช้อนลง ช้อนกระเบื้องกระทบขอบถ้วยดัง ‘กริ๊ง’ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
สายตาเหลือบมองไปอย่างเรียบเฉย แต่ซ่อนความคมกริบไว้ภายใน
“ครับ! ผม...ผมจะให้ฝ่ายส่งกำลังไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้ครับ—”
“พอเถอะ พอแล้ว ช่างมัน” ชีหงซานยกมือห้าม ก่อนจะยกถ้วยซุปขึ้นมาจิบอีกคำ
เขาลดเสียงลง “ทางซือเต๋อหลินมีข่าวอะไรบ้างไหม?”
ทหารยามโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แทบจะแนบหน้าผากกับประตู แล้วกระซิบว่า “ท่านผู้กำกับครับ ‘คุณซือ’ ไปถึงเม็กซิโกซิตี้แล้วครับ
ข่าวยืนยันแน่นอนครับ พอลงเครื่องก็ปิดเบอร์โทรศัพท์ในประเทศทันที คนของผมรายงานมาว่า ‘เรื่องยังไม่จบ จะไม่กลับมาเด็ดขาด’”