ตึกฮอไรซอน—ชั้นใต้ดินระดับสอง เครื่องปรับอากาศควบคุมอุณหภูมิเคลื่อนผ่านใต้ผิวผนังคอนกรีตราวกับงูน้ำแข็งตัวหนึ่ง
ไฟอินฟราเรดสว่างขึ้นทีละดวง กลิ่นสนิมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมปนเปกันจนกลายเป็นกลิ่นอับชื้นคละคลุ้งชวนแสบจมูก
สุดทางเดิน ประตูกันระเบิดบานหนาถูกดึงเปิดออกพร้อมเสียง “โครม” คนของมิเกลคุมตัวชายในสภาพสะบักสะบอมเข้ามา เสียงโซ่ตรวนครูดพื้นดังแหลมบาดหู
“เข้าไป”
“อย่า อย่าทำอะไรผม—ผมมีเรื่องจะพูด!” ซือเต๋อหลินถูกศอกกระแทกอย่างแรง ร่างทั้งร่างถูกยัดเข้าไปในกรงเหล็กที่เชื่อมจนไม่มีช่องว่าง
กลอนประตู “กริ๊ก” ล็อกลง ข้างกรงเหล็กมีรางให้อาหารอัตโนมัติที่เสียบเอียงอยู่ พอหมุนปุ่ม
เม็ดอาหารสีน้ำตาลอมเหลืองก็ไหล “ซ่า” ลงในชามสเตนเลส ส่งกลิ่นไขมันราคาถูกออกมา
ยามผลักชามไปตามใจ มันเลื่อนไปหยุดอยู่ข้างเท้าซือเต๋อหลิน
“กินสิ แขกคนสำคัญ อาหารหมานี่นำเข้ามาเชียวนะ” รองหัวเราะราวกับกำลังชื่นชมของประดับชิ้นหนึ่ง
“พวกคุณรู้ไหมว่าผมกับอัลเฟรโดมีความสัมพันธ์กันยังไง?!” ซือเต๋อหลินตาแดงก่ำ คว้าซี่กรงเหล็กแล้วเขย่าอย่างแรง
เขาตะโกนจนเสียงแหบพร่า “รู้ไหมว่าคนที่อยู่เบื้องหลังอัลเฟรโดเป็นใคร?!—คุณดิเอโก้! ได้ยินหรือเปล่า? คุณดิเอโก้!”
คนที่อยู่ด้านนอกประตูเหล็กไม่มีใครแสดงปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
รองหัวหน้าคีบบุหรี่จากมุมปากไปอีกข้าง ชำเลืองมองเขาแล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้น “ไสหัวไป ยังจะมาพูดถึงอัลเฟรโดอีก...ดูสิว่านี่ใคร?”