ตึกฮอไรซอนตั้งตระหง่านอยู่สุดถนนที่พลุกพล่านที่สุดในเม็กซิโกซิตี้
ยามกลางวันมันสวมเปลือกนอกสะอาดตาของอาคารสำนักงานการเงิน แต่ยามค่ำคืนกลับดูราวกับป้อมปราการไร้เสียง ทุกสามชั้นของตัวอาคารมีบานเกล็ดกันระเบิดซ่อนอยู่
ในปล่องลิฟต์มีประตูเหล็กสองชั้นที่ล็อกจากด้านในได้ซ่อนอยู่ คนภายนอกเรียกที่นี่ว่า “ศูนย์ธุรกิจ”
แต่หน้าที่ที่แท้จริงของมันคือ กองบัญชาการป้องกันยุทธศาสตร์แห่งเม็กซิโก
มิเกล “ไฮยีนา” คือผู้ดูแลตึกแห่งนี้
ห้องประชุมบนชั้นนี้มีผนังบุด้วยแผ่นซับเสียงสีดำด้าน
เพดานประดับด้วยแถบไฟเรียงเป็นแนว ส่วนหน้าโต๊ะปูด้วยคาร์บอนไฟเบอร์ที่ทนไฟและทนกรด
มิเกล “ไฮยีนา” นั่งเอนหลังอย่างเกียจคร้านอยู่ที่หัวโต๊ะ รอยสักรูปไฮยีนาเต็มแผ่นหลังของเขาดูราวกับกำลังแสยะยิ้มอยู่ใต้แสงไฟ
ปลายซิการ์สว่างวาบขึ้นเล็กน้อย เขาคีบบุหรี่ไว้ตรงซอกนิ้วระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ แล้วยกขายาวขึ้น
ก่อนจะวางลงตรงขอบโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ รองเท้าหนังกระทบโต๊ะดัง “กึก” ทำให้หัวใจของทุกคนในห้องสะดุ้ง
สองฝั่งโต๊ะมีพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่เจ็ดแปดคนซึ่งครองพื้นที่ต่าง ๆ ในเม็กซิโกซิตี้ นั่งเรียงกันเป็นสองแถวอย่างเป็นระเบียบ
บางคนสวมสูทสีขาวไหล่กว้าง บางคนกดหมวกคาวบอยลงต่ำจนแทบปิดตา
บางคนพันสร้อยทองไว้รอบฝ่ามือ เหงื่อจากฝ่ามือซึมจนข้อสร้อยเปียกชุ่ม
ปกติพวกเขาต่างเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้น แต่ตอนนี้กลับเหมือนเด็กนักเรียนที่ถูกครูเรียกชื่อ หลังตรงเป๊ะ ไม่กล้าส่งเสียง