“พี่จ้าน ล็อกตำแหน่งของครอบครัวซือเต๋อหลินได้แล้ว ยังอยู่ในเมืองฮั่นตง!”
กู่เจิ้นซานผลักประตูเข้ามา รองเท้าบู๊ตทหารกระทบธรณีประตูดัง “กึก” ก่อนรายงานอย่างฉับไว
เขากางภาพหน้าจอที่พิมพ์ออกมาชุดล่าสุดลงบนโต๊ะ ทั้งเส้นทางความร้อนของบ้านพักในชิงสุ่ยวาน ภาพย้อนหลังจากกล้องทางเข้าออก และแผนภาพรูปแบบการติดต่อสื่อสารในช่วงสิบสองชั่วโมงที่ผ่านมา
ทุกจุดสำคัญถูกวงไว้ด้วยปากกาแดง
“ซูอวิ๋นเยา ลูกสาวของเขา ออกมารับอาหารที่หน้าประตูสองครั้ง ส่วนภรรยากับพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายไม่ได้ออกจากบ้าน การเคลื่อนไหวภายในบ้านพักเป็นปกติ รอบนอกเราวางกำลังเฝ้าระวังไว้สองชั้น ไม่พบการติดต่อที่ผิดปกติ”
เขาเงยหน้าขึ้น ลดเสียงลง “ผมแนะนำให้อาศัยข้ออ้างว่า ‘ผู้เกี่ยวข้องในคดีหลบหนี ต้องให้ความร่วมมือในการสอบสวน’ แล้วพาตัวญาติสายตรงของเขากลับไปสอบสวนโดยตรง
ตอนนี้ซือเต๋อหลินหนีไปเม็กซิโกแล้ว ถ้าไม่อยากให้เบาะแสขาด ก็มีแต่ต้องงัดเอาจากคนใกล้ตัว”
หลินจ้านพิงโต๊ะทำงาน ปลายนิ้วหมุนฝาถ้วยชาไปช้า ๆ ฝาถ้วยกระเบื้องเคลือบมนกลมเสียดสีกับขอบถ้วยเกิดเสียง “ซ่า” เบา ๆ
เขาเงียบไปสองวินาที ก่อนยกมือโบก “ไม่จำเป็น”
“อะไรนะ?” กู่เจิ้นซานชะงัก คิ้วขมวดแน่น “พี่จ้าน ตอนนี้เขาหนีไปถึงเม็กซิโกแล้ว! ถ้าไม่เริ่มจากญาติ เบาะแสก็ขาดจริง ๆ!
ทางชีหงซานก็เหมือนกัน…ตอนนี้เขาเงียบเป็นใบ้ วัน ๆ เอาแต่เล่นหมากห้าตัวคนเดียวในห้องกักกัน ปากแข็งยิ่งกว่ากำแพงปูน