ตอนหกโมงเช้า แสงแรกของวันเริ่มส่องสว่าง
พื้นที่กองพันของกองพันทหารราบกลเคลื่อนที่ที่ 7 ยังคงถูกปกคลุมด้วยหมอกยามเช้า
ภายในสำนักงานตึกฝ่ายบัญชาการกองพัน แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะฉายให้เห็นใบหน้าด้านข้างอันเคร่งขรึมของผู้การกู่เจิ้นซาน
เห็นได้ชัดว่าผู้การกู่เจิ้นซานนอนไม่หลับมาทั้งคืน......
เขานั่งอดทนอยู่ในสำนักงานตลอดทั้งคืน
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เข้ามา”
เหล่าตู้ผลักประตูเดินเข้ามา ดวงตายังมีแววอ่อนล้าจากเช้าตรู่
“ผู้การ คุณเรียกผมหรือครับ”
กู่เจิ้นซานหันกลับมา พูดเสียงเข้มว่า “ไปเตรียมรถ เราจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ไปที่กองบัญชาการเขตทหารภาคใต้”
สีหน้าของเหล่าตู้เปลี่ยนไป เสียงสูงขึ้นถึงแปดระดับ “หา??? ผู้การพูดว่าอะไรนะครับ??? กองบัญชาการเขตทหารหรือครับ? เช้าตรู่ขนาดนี้ คุณจะไปที่นั่นทำไมครับ”
“อย่าพูดมาก ไปเตรียมรถ!” กู่เจิ้นซานโบกมือ น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
แต่เหล่าตู้กลับยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่
“ผู้การ......ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อฟังคำสั่งนะครับ เมื่อคืนเราเพิ่งถอนกำลังพลออกจากโรงพยาบาลชิงซาน
ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว เขตทหารก็พอใจแล้ว คุณจะไปเขตทหารตอนนี้......นี่ไม่เท่ากับหาเรื่องหรือครับ”
“หาเรื่อง?” กู่เจิ้นซานหัวเราะเยาะ “รู้ไหมว่าเมื่อคืนผมไม่ได้นอนเลย เอาแต่คิดเรื่องอะไรอยู่”
“ผมคิดว่า วันนี้ที่ผม กู่เจิ้นซาน ได้นั่งอยู่ในตำแหน่งผู้การ เป็นเพราะใครเป็นคนพาผมมาได้ถึงจุดนี้!”
“หลินจ้าน” เขาเอ่ยทีละคำ
“หลินจ้านหรือครับ?” เหล่าตู้อึ้งไปครู่หนึ่ง