“ผู้การ หน่วยกลับเข้าที่ประจำการครบทุกแนวแล้ว
รถถังทุกคันกลับถึงฐานกองพลแล้ว กำลังพลไม่มีใครบาดเจ็บแม้แต่คนเดียว”
ยามค่ำคืนมืดมิด แต่กองบัญชาการกองพลผสมที่ 7 ยังคงสว่างไสว หลาวตู้ยืนสีหน้าเคร่งขรึมอยู่หน้าแผงควบคุมปฏิบัติการ รายงานสรุปภารกิจขั้นสุดท้ายต่อผู้การกู่เจิ้นซาน
“หลินชิงชิงล่ะ” คำถามแรกที่กู่เจิ้นซานเอ่ยออกมาไม่ใช่เรื่องการเคลื่อนกำลัง ไม่ใช่ปฏิกิริยาจากภายนอก แต่เป็นเรื่องนี้
“...ยังอยู่ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลชิงซาน ปลอดภัยครับ” หลาวตู้ตอบเสียงหนักแน่น “ผู้การ ทางเขตทหารบอกว่าห้ามพาหลินชิงชิงออกไป
พวกเราก็ไม่กล้าลงมือเหมือนกันครับ!!!”
กู่เจิ้นซานขมวดคิ้ว “ผู้อำนวยการเทาไม่ได้ก่อเรื่องอีกแล้วใช่ไหม????”
“ผู้อำนวยการเทา??? เขาไม่ได้แตะต้องเธอแม้แต่นิ้วเดียวครับ” หลาวตู้หยุดไปครู่หนึ่ง
“แต่...เขาพาตัวผู้อำนวยการโรงพยาบาลชิงซาน เทาโหย่งชุน ไปครับ”
กู่เจิ้นซานชะงัก ถ้วยชาในมือหยุดนิ่งไปเล็กน้อย
“พาไปยังไง”
“เหมือนลากหมูตายเลยครับ จับคอเสื้อแล้วยัดขึ้นรถไป”
หลาวตู้ยิ้มขื่น “ตอนแรกพวกเราคิดจะขวาง แต่พิจารณาแล้ว คำสั่งของเขตทหารเน้นว่า ‘ห้ามพาหลินชิงชิงออกไป’ ไม่ได้พูดถึงผู้อำนวยการเทา...”
“เอ็งก็เลยปล่อยไป?” กู่เจิ้นซานจ้องเขา เสียงต่ำลึก
หลาวตู้พยักหน้า “ผมถามท่านแล้ว ท่านก็บอกว่า ‘หลับตาข้างหนึ่ง ลืมตาข้างหนึ่ง’ ผมก็แค่ทำตามคำสั่งครับ”