ที่ทางออกผู้โดยสารขาเข้าของท่าอากาศยานนานาชาติเม็กซิโกซิตี้
ซือเต๋อหลินลากกระเป๋าเดินทางใบเล็ก แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นมาครึ่งแขน
แว่นกันแดดกดอยู่บนสันจมูก ฝีเท้าเผยให้เห็นความผ่อนคลายราวกับเพิ่งรอดพ้นจากหายนะ
“ติ๊ง——” ประตูอัตโนมัติเปิดออก ยามรักษาความปลอดภัยในชุดสูทดำที่สวมหูฟังเรียงแถวกันหันมาพร้อมกัน
ด้านหน้ามีรถอัลฟาร์ดคันใหม่เอี่ยมจอดอยู่ สีรถเงาวับจนสะท้อนภาพคนได้ชัดเจน
ด้านหลังยังมีรถเมอร์เซเดส-เบนซ์รุ่นธุรกิจอีกสามคันตามมาด้วย ประตูรถยังไม่เปิด แต่พอมองเห็นเงาคนราง ๆ หลังฟิล์มสีเข้ม
“เจ้าของซู!” ชายร่างกำยำคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาต้อนรับ ปืนพกเหน็บอยู่ที่เอว เขายื่นมือมาจับมือพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า
“ยังต้องรบกวนให้คุณเดินทางมาด้วยตัวเองอีก ธุรกิจทางเรามั่นคงดีนะครับ!”
ซือเต๋อหลินถอดแว่นกันแดด หรี่ตาลง มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา “เจ้านายใหญ่ข้างบนไม่วางใจ ผมก็ต้องมาดูด้วยตัวเองสิ
เรื่องงานก่อสร้างแบบนี้ จะฟังแต่รายงานตัวเลขอย่างเดียวไม่ได้”
“ฮ่า ๆ พูดถูกแล้วครับ! คุณเดินทางมาเหนื่อยแย่เลย” ชายร่างกำยำรีบก้มหัวประจบ
เขายื่นมือรับกระเป๋าเดินทางจากซือเต๋อหลิน แล้วเปิดประตูกลางของรถอัลฟาร์ดให้ทันที
อีกคนรับช่วงพูดต่อ “คุณซู เชิญไปพักที่สำนักงานใหญ่ก่อนครับ ที่นั่นเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว รับรองว่าคุณต้องพอใจ”
“อืม” ซือเต๋อหลินพยักหน้า แล้วก้มตัวเข้าไปในรถ
ประตูรถปิดลง รถอัลฟาร์ดค่อย ๆ แล่นออกจากสนามบิน
รถเมอร์เซเดส-เบนซ์หลายคันขับตามมาติด ๆ ขบวนรถยาวเหยียดราวกับมังกรดำ มุ่งหน้าไปยังชานเมือง